Na Poludnie

Buenos Aires przywitało nas słońcem

2011-10-23T09:56:00.000+02:00

Wczoraj wróciliśmy do B.A. 3 tygodnie i ponad 5000 km przebytych. Wspaniałe miejsca, świetni ludzie, niezapomniane wrażenia. Zawsze mogłoby być dłużej i więcej. Ale mówimy sobie z Krysią już od pewnego czasu, że musimy sobie przecież coś zostawić na następny raz... :-)
To mała wizualizacja tego co przebyliśmy:


dzieki uprzejmości google maps ;-)

A po powrocie do Buenos Aires przywitała nas cała tutejsza nasza Rodzina - za co wszystkim bardzo dziękujemy! Dzisiejszy cały dzień spędziliśmy na rozmowach, śmiechach, żartach. Zdążyliśmy już zjeść pyszności przygotowane przez Monikę, napić się dobrego wina zaproponowanego przez Wujka Jurka i wybawić się w klubie z Eli i znajomymi do białego rana. A przecież przyjechaliśmy w piątek rano.

Za to wszystko serdecznie dziękujemy!

A dziś (czyli w niedzielę) wybory w Argentynie. Ale to - mamy nadzieję będzie tematem osobnego wpisu. Aaa no i skoro dziś niedziela to będzie asado !
PozdrawiamY

K&iG.

ACONCAGUA

2011-10-19T03:15:00.001+02:00

Być może zorganizowana wycieczka z przewodnikiem to nie jest najlepszy sposób na poznanie jakiegoś miejsca, ale jak się nie ma za dużo czasu ani znajomości terenu, to czemu nie? No więc wybraliśmy się na wycieczkę do Parku Narodowego Aconcagua - pogoda była wspaniała (choć to nic niezwykłego, jako że Mendoza to jedna wielka pustynia i bardzo rzadko tu pada), a widoki jeszcze wspanialsze :)


Jeszcze troche zaspani - wycieczka zaczęła sie o 7 rano...

Po drodze - ośnieżone szczyty Andów

Puente del Inca - w tej rzeczce jest tyle różnych minerałów, że czego by do niej nie włożyć, po jakiejś godzinie pokrywa się takim kolorowym osadem :)

Puente del Inca - miasteczko

Jedyny zgrzyt to, że akurat ze wszystkich gór właśnie Aconcagua była zasłonięta wielgachną chmurą....ale tak po prawdzie, to gdzie nie popatrzyliśmy, widoki nas zachwycały, więc jakoś przełknęliśmy tego pecha. Szkoda o tyle, że góra ta ma 6962 m npm i jest najwyższym szczytem Andów i Ameryki Południowej.

Park Narodowy Aconcagua - Drużyna Pierścienia ;)

No i właśnie Aconcagua jest za tą dużą chmurą...

Park Narodowy Aconcagua

nie drażnić kaczek :P

Ale przynajmniej nie było pyłu wulkanicznego, który towarzyszył nam wczoraj, kiedy zwiedzaliśmy winnice. Dziś zaczął już opadać i znowu widać niebieskie niebo, za to samochody jakieś zakurzone.. Oczywiście oznacza to, że samoloty nie latają nad Argentyną, więc pospiesznie kupiliśmy dziś bilety na autokar do Buenos Aires. Do Buenos ruszamy w czwartek wieczorem.

A dziś się relaksujemy, bo wczoraj tak pozwiedzaliśmy winnice i tak podegustowaliśmy wina, że dziś ledwo wstaliśmy. Ale było super, jutro jedziemy jeszcze raz :)

Pozdrawiamy!
K&iG

MENDOZA DA SIĘ LUBIĆ

2011-10-16T04:12:00.000+02:00

Początki nie były łatwe. Na dworcu autobusowym zagadnął nas chłopaczek, pytając, czy nie potrzebujemy hostelu w centrum miasta. Ponieważ jest to tutaj dość popularna praktyka, takie naganianie, a że hostel płaci za taksówkę, z chęcią się zgodziliśmy. Wszystko super, tylko że nie wiem o jakim centrum mówił ten gość. Wylądowaliśmy w jakiejś podejrzanej dzielnicy, niedaleko parku, przez który po zmroku lepiej nie chodzić, w rodzinnym hostelu jakiegoś starszawego pana. Rodzinnym, bo chłopaczek naganiacz okazał się być jego starszym synem, a młodszy synek z ADHD ciągle kręcił się koło nas, zaglądając nam do talerzy i przez ramię w ekran komputera. Przez dwa dni nachodziliśmy się jak nie wiem co, próbując dojść gdziekolwiek, ze skutkiem różnym. Dodatkowo, w porównaniu z Saltą, Mendoza to biegun zimna, wiosna się tu dopiero zaczyna i zimny wiatr doprowadzał nas do szału. I kataru. No, nie byliśmy zachwyceni tym miastem.
Ale kiedy wreszcie doczołgaliśmy się do prawdziwego centrum (a chodzenie tu na piechotę to walka o przetrwanie przy każdym skrzyżowaniu, spróbowaliśmy więc taksówek, ale wtedy drżeliśmy o życie innych pieszych) i zobaczyliśmy bardziej ludzki hostel, przenieśliśmy się bez zastanawiania.
I nagle miasto zmieniło się w naszych oczach. (Przy okazji, dziś był pierwszy, naprawdę piękny, słoneczny dzień). Leniwa sobota, wszyscy przesiadują w kawiarenkach pod parasolami, w parku z głośników leci muzyka jakby z lat '50-to nie to samo miasto :) ale szybko wpasowaliśmy się w taki klimat, spacerując niespiesznie uliczkami, a to wstępując do muzeum, a to na lunch do kafejki, a to na lody (mmmm, argentyńskie lody...). Jednak Mendoza da się lubić :)

Jutro czeka na nas Aconcagua (wycieczka zorganizowana, nie wspinaczka - nie tym razem :P), a w poniedziałek wybieramy się do winnic w Maipu - można sobie tam wypożyczyć rowery i jeździć od winnicy do winnicy, degustować wino i jechać dalej - coraz bardziej wężykiem ;)

Pozdrawiamy!
K&iG

WYCIECZKI CZĘŚĆ DRUGA - JUJUY

2011-10-12T06:40:00.001+02:00

Nasz wstępny plan podróży obejmował kilka dni w Salcie i potem podróż na północ do prowincji Jujuy, gdzie można zobaczyć zachwycające krajobrazy. Salta sama w sobie urzekła nas jednak na tyle, że postanowiliśmy zmienić plany i pozostać tu dłużej i stąd wybrać się na dwudniową wycieczkę na północ. Udaliśmy się zatem do kilku agencji turystycznych i w jednej z nich wykupiliśmy wycieczkę. W tym momencie pod słowem 'my' kryje się aż 6 osób, naszych nowych znajomych z hostelu z Salty. Zgodnie z sugestiami wielu obeznanych osób postanowiliśmy przenocować w Purmamarca - malutkim miasteczku w prowincji Jujuy, malowniczo położonym u stóp Cerro de los Siete Colores - Góry Siedmiu Kolorów.
Dojechaliśmy na miejsce już po zmroku i mogliśmy się się przekonać na własnej skórze, że noc w górach, na wysokości ponad 2 km n.p.m. jest przeraźliwie zimna. I ciemna.

[iGnac: niesamowitym doświadczeniem tego dnia było droga ze szczytu 4117 m n.p.m do Purmamarca. Droga kręci się i wywija, przez pierwsze 13 km zjeżdża się do ok. 2600 m n.p.m - to robi niesamowite wrażenie, żeby w końcu zatrzymać się na około 2200 m n.p.m. Sprawia to też, że człowiekowi trochę brakuje tchu, czasami boli nieco głowa a wykonywanie spiesznych ruchów jest bardzo niewskazane.]

Poranek okazał się być dokładnie tym czego oczekiwaliśmy. W Purmamarca nocuje niewielu turystów, w ogóle mało kto tam mieszka. Koło 8 rano przyjeżdżają autokary z lokalnymi sprzedawcami, którzy rozkładają na placu swoje straganiki z czapkami, szalikami i swetrami z wełny lamy. Jakieś dwie godziny później przyjeżdżają zorganizowane wycieczki turystów i zaczyna się codzienna wrzawa - nawoływanie i zachęcanie, we wszystkich językach świata - standard.

Ale my byliśmy w uprzywilejowanej sytuacji, wcześnie rano, miasteczko puściutkie, cisza i spokój - jeszcze przed śniadaniem wybraliśmy się na krotki spacer fotograficzny :)


Purmamarca

Góra siedmiu kolorów była początkiem naszego biegania z aparatem i pokazywania sobie palcami wszystkich stron świata 'a popatrz tam! a tamta? ta niebieska? a ta żółta?' I tak już przez cały dzień.


Pucara


Pucara


Pucara

Gdzieś w połowie naszej wyprawy po prowincji Jujuy, usłyszeliśmy jakieś pogłoski o jakiejś blokadzie na drodze, ale kto by się tym przejmował? Bardziej interesował nas lunch w lokalnej restauracyjce, pyszne vino casero i dalszy plan wycieczki :)

Humahuaca


Humahuaca


Humahuaca


Humahuaca


Quebrada


gdzieś po drodze - photo time :)

zwrotnik koziorożca

Dopiero późnym popołudniem, kiedy utknęliśmy w gigantycznym korku w drodze powrotnej do Salty, zrozumieliśmy ogrom przedsięwzięcia Indian Quechua. Właściwie nikt nie wiedział przeciwko czemu lub komu protestowali, ale zablokowali jedyną drogę prowadzącą z północy na południe, mieli flagi i kamienie dla odważnych, próbujących przedostać się na drugą stronę blokady. Więc staliśmy tak wszyscy przez kilka godzin. Co było robić, wymyślaliśmy na poczekaniu gry uliczne, opróżniliśmy butelkę wina - bawiliśmy się świetnie.

Po kilku interwencjach policji protestanci na chwilę ustąpili i część osób mogła przejechać. Byliśmy w tej szczęśliwej grupie, więc dotarliśmy do Salty z ledwo trzygodzinnym opóźnieniem - ale nie wszyscy mieli takie szczęście - protestujący natarli raz jeszcze i ponownie zablokowali drogę - a przejeżdżając obok nich widzieliśmy, że mają namioty przygotowane na noc.

Ze względów głównie towarzyskich przeciągnęliśmy nasz pobyt w Salcie, ale dziś już kupiliśmy bilet do Mendozy - ruszamy jutro!

Pozdrawiamy!
K&iG

SALTA LA LINDA

2011-10-11T06:24:00.014+02:00

Salta to stolica prowincji o tej samej nazwie. Mieliśmy zamiar zostać tutaj tylko kilka dni, ale tak bardzo nam się podoba, że cały tydzień wydaje się być za krótki.
Po Puerto Iguazu i maleńkim San Ignacio, Salta to dla nas prawdziwa metropolia! Są tu prawdziwe sklepy-nie takie nastawione tylko i wyłącznie na turystów , biura, banki, targ, piękne zabytkowe kościoły, muzea, bary-wszystko :) I tłumy ludzi na ulicach. Wyprawa gdziekolwiek oznacza przeciskanie się wąskimi chodnikami, bieg z przeszkodami na przejściach dla pieszych-samochody albo się zatrzymają albo i nie. A to wszystko przy akompaniamencie muzyki zewsząd ( głównie od kierowców, którzy słuchają jej tak głośno, że pół dzielnicy wie że jadą) oraz okrzyków ulicznych sprzedawców-mango, truskawki dwa kilo w cenie jednego, kozie sery, ręcznie robiona biżuteria, buty, skarpetki, kubki, koka. Właśnie, koka! Bardzo zdrowa, pomaga znosić zmiany wysokości w czasie podróży po prowincji. Miasto Salta leży 1200m nad poziomem morza, ale niektóre malutkie miasteczka to ponad 4 kilometry npm. Dlatego wszyscy lokalsi żują liście koki-żujemy i my :) Sekret polega na tym, żeby ich nie gryźć, bo wtedy mają ohydny smak, tylko tak memlać przy policzku.

W mieście zajmujemy się głównie miłym spędzaniem czasu-w hostelu poznaliśmy kilka osób z różnych stron świata i jako całkiem spora i barwna grupa miło spędzamy czas razem-w ciągu dnia zwiedzając muzea, a wieczorami zwiedzając bary :)

W nieco okrojonym składzie grupy postanowiliśmy wybrać się na dwudniową wycieczkę po okolicy-prowincja Salta i pustynia solna oraz prowincja Jujuy i kolorowe góry.

Chyba oboje możemy zgodnie przyznać że takich krajobrazów jeszcze nie widzieliśmy. Surowe góry, ciągły wiatr i palące słońce. Z roślin głównie kaktusy. Mało kto tu mieszka, ale ci, którzy mieszkają są samowystarczalni-jedzą to, co sami wyhodują. Nie w każdej wiosce jest szkoła, czasami dzieciaki muszą-na piechotę-przedostać się na drugą stronę góry. Sama droga zajmuje tyle czasu, że przeważnie wychodzą z domu w poniedziałek rano, a wracają w piątek wieczorem-nie opłacało by im się wracać do domu każdego dnia po lekcjach.

miasteczko Santa Rosa de Tastil - na zdjęciu całe miasteczko :) 12 rodzin

pojęcie 'domek w górach' nabiera nowego znaczenia

San Antonio de los Cobres - Ignac i generał San Martin

jedziemy do Salinas Grandes

Salinas Grandes - pustynia solna
'mam Cię w garści:-)'
najwyższy punkt wyprawy - 4170 m n.p.m. żucie koki obowiązkowe!

Salta nas urzekła. Następny dzień i prowincja Jujuy przyniosły kolejne boskie widoki i interesujące przygody, ale o tym w następnym wpisie, bo właśnie wróciliśmy i padamy na twarz ze zmęczenia.

Pozdrawiamy!
K&iG

SAN IGNACIO

2011-10-06T15:43:00.011+02:00

Nie muszę chyba wyjaśniać dlaczego i któremu z nas najbardziej zależało na wizycie w tym miasteczku ;)

San Ignacio leży na południu prowincji Misiones i jest mikroskopijne. Naprawdę. Ale jest tam coś co przyciąga wielu turystów, a mianowicie ruiny misji jezuickich. Na początku XVII wieku w te tereny przyjechali Jezuici z Hiszpanii, żeby zająć się Indianami Guarani i zaoferować im pomoc w obronie przed najeźdźcami i w ogóle w poprawieniu jakości życia. Nie chcieli im narzucać swojego języka ani kultury - jedyne do czego zachęcali to przejście na monogamię i udzielali im slubów :) I chcieli stworzyć taką sielankę, żeby Guarani byli samowystarczalni i nie zapadali na żadne choróbska - ale jak wiadomo idealne systemy nie istnieją, żadna sielanka nie może trwać zbyt długo, po jakichś stu pięćdziesięciu latach Korona Hiszpańska zaczęła sobie rościć prawa do tych terenów, a w końcu wypędziła Jezuitów. Misje powoli zarosły dżunglą, a pod koniec XIX wieku zostały odnalezione, odchwaszczone i teraz można zwiedzać to co z nich pozostało.

Przecznica głównej ulicy w San Ignacio

centrum miasteczka

ruiny misji

Rzeczywiście, robią niesamowite wrażenie, choć największe - po zmroku, kiedy to można podziwiać spektakl światła i dźwięku, wyświetlany bezpośrednio na murach ruin - ale to pokażemy jak załadujemy zdjęcia Ignaca, bo mój aparacik nie podołał czarnej nocy :)

A teraz chcemy jeszcze powiedzieć trochę o zapleczu turystycznym Argentyny, bo cały czas jesteśmy pod jego wrażeniem.
[iGnac: Po tym jak zwiedziliśmy San Ignacio, ruszyliśmy dalej do Salty. To kolejna 19 godzinna podróż w piętrowym autobusie z wielkimi siedzeniami. Zamiast 4 miejsc w 1 rzędzie są tylko 3 - cztery by się nie zmieściły :-) Dodatkowo kawka, herbatka, kolacja na ciepło, ciasteczka, krakersy i dżem. Aaa i rozczulił mnie pan kiedy wieczorem po kolacji zaproponował nam kubeczek wina lub whiskey.. Ale najbardziej zaskoczyło nas to, że na pokładzie autobusu był bezprzewodowy internet. Mogliśmy zatem popatrzyć co tam na facebooku, przeczytać polską gazetę. Jedyne ograniczenie to bateria w komputerze :-) Mimo, że spaliśmy przez część podróży to jednak udało nam się zaobserwować zmieniający się krajobraz. I tak pożegnaliśmy czerwoną ziemię prowincji Misiones, palmy i wilgotne powietrze. Podróżowaliśmy przez otwarte równiny, pełne pasących się krów i koni. W nocy przejeżdżaliśmy przez jakieś mikromieścinki. Pamiętam nawet, że jak się obudziłem raz to zobaczyłem 3 świnie przechodzące przez drogę przed nami. Rano pojawiły się już krajobrazy górskie. Kaktusy, suche drzewa, inny świat. Około 10 dotarliśmy do Salty. Jest ciepło, żeby nie powiedzieć gorąco, jesteśmy właśnie w hostelu i ogarniamy się nieco po podróży. Zostaniemy tu 3 dni. Podobno Salta jest ulubionym miejscem turystów w Argentynie. Klimat miasta z knajpkami, barami, folkową muzyką graną na żywo bardzo wszystkim odpowiada. Zobaczymy:-) Mamy w planie zobaczyć kilka muzeum, ciekawych budynków i barów...]

Pozdrawiamy!
K&iG.

IT'S A JUNGLE OUT THERE!

2011-10-04T02:17:00.023+02:00

Nadrabiamy zaległości w pisaniu - zaległości nie z naszego lenistwa, tylko żywcem z braku czasu i z braku sił po oglądaniu wszystkiego. Wczoraj i dziś pogoda była piękna i słoneczna, więc korzystaliśmy ile się da. Wczoraj nasza zapoznana przez couch surfing koleżanka Ivana zabrała nas do ogrodu La Aripuca, czyli 'pułapka'. Dawno temu Indianie Guarani, którzy zamieszkiwali tutejszą dżunglę, żeby zdobyć coś do jedzenia zastawiali w lesie zmyślnie skonstruowane pułapki. Dziś już tego nie robią, ale jakiś fascynat ich kultury otworzył niedaleko Puerto Iguazu ogród, w którym postawił wielką replikę tej pułapki, wykonaną z pni lokalnych drzew. Ot, taka ciekawostka. Oprócz tego, że można sobie do niej wejść, można też zjeść lunch w restauracji w ogrodzie, a na deser lody o smaku Mate, a potem relaksować się w wiosennym słońcu.

prawdziwa pułapka

wielka pułapka z pni

ogród kolibrów

Ale to wszystko nic w porównaniu z dniem dzisiejszym. Nasz niefart pogodowy chyba się skończył i dziś spędziliśmy calutki dzień w Parque Nacional Iguazu, gdzie między innymi można podziwiać wodospady po stronie argentyńskiej. Zrobiliśmy chyba z milion zdjęć, ale narazie zamieszczamy tylko kilka (Ewa, będziesz sobie mogła choć tak wirtualnie porównać do Niagary :))

A po wielu godzinach łażenia od jednego wodospadu do drugiego, spróbowaliśmy poznać je od środka i wybraliśmy się na Aventura Nautica - krótką wycieczkę łódką i podpływanie pod wodospady, które nie pozostawiły na nas suchej nitki. Z przyczyn oczywistych nie robiliśmy wtedy zdjęć, ale z daleka wygląda to tak:

widzicie łódkę? :)

ostatnie zdjęcie przed prysznicem

i już po

Jutro jedziemy do San Ignacio oglądać ruiny misji jezuickich, a pojutrze wyruszamy w kolejną podróż fantastycznym argentyńskim samoloto-autokarem, do Salty.

Pozdrawiamy!
K&iG.

CATARATAS!

2011-10-02T03:02:00.009+02:00

Nawet w raju czasami pada. Ale my się tym specjalnie nie przejęliśmy i pojechaliśmy obejrzeć Cataratas Iguazu, czyli wodospady uznane za największe na świecie, pomiędzy Argentyną i Brazylią. Większa ich część leży po stronie argentyńskiej, więc lepiej je widać z drugiego brzegu rzeki - przejechaliśmy most i już byliśmy w Brazylii z kolejnymi pieczątkami w paszporcie :)
Właściwie to z tą pogodą i tak mieliśmy sporo szczęścia, bo udało nam się utrafić między jedną wielką ulewą, a drugą i mogliśmy podziwiać ten cud natury w lekkiej tylko mżawce.
Myślę, że zdjęcia będą lepsze niż słowa do pokazania tego piękna - choć oczywiście na żywo wygląda to sto razy lepiej :)
[iGnac] To jeszcze tylko moje dwa słowa. Kiedy byliśmy w Nowej Zelandii i widzieliśmy różne wodospady, trudno było zachwycić nimi Krysię. Powiedziała mi, że kiedy zobaczę TE wodospady to zrozumiem dlaczego już żadne inne nie robią na Niej takiego wrażenia.. I faktycznie przyznaję - jest to chyba najbardziej niesamowity widok jeśli chodzi o wodne krajobrazy. Chociaż słyszałem, że Niagara też jest piękna to jednak Iguazu jest największym kompleksem wodospadów (jeśli takiego określenia można użyć). Niesamowite jest jak ta woda spokojnie i niespiesznie płynie sobie rzeką i nagle po prostu zapada się w ziemię. Ilość wody, która unosi się w powietrze przy tej okazji jest tak duża, że nawet jeśli nie pada deszcz można zmoczyć całe ubranie chodząc po specjalnie zbudowanych platformach przy samych wodospadach. Dzisiaj byliśmy po stronie brazylijskiej a jutro lub pojutrze (w zależności od pogody) wybierzemy się na argentyńską. Spacer po brazylijskiej stronie zajął około 3 godzin, na część argentyńską trzeba przeznaczyć cały dzień. Czekam zatem z niecierpliwością :-) Tymczasem idziemy spotkać się z koleżanką zapoznaną z Couch Serfingu (serfowania na kanapie), którą poznaliśmy przez Internet.

PozdrawiamY
K&iG

PUERTO IGUAZU

2011-10-01T04:40:00.003+02:00

Dotarliśmy :) Pierwszy etap naszego małżeńskiego tanga to sama północ prowincji Misiones, tam gdzie stykają się granice Argentyny, Paragwaju i Brazylii - Puerto Iguazu :)

Dotarliśmy oczywiście nie bez przygód - nasz autokar był fantastyczny, dopóki się nie zepsuł :P Jak na ironię 55 km od celu, ale po półgodzinnym czekaniu i szukaniu choć skrawka cienia, na parking obok stacji benzynowej zajechał brat naszego pana kierowcy - takim samym autokarem i mogliśmy ruszyć dalej. Ale poza tym drobnym niuansem - uwielbiamy autokary w Argentynie! Naprawdę siedzenia są wygodniejsze niż w samolocie, są filmy, radio, ciepła kolacja - co tam, że czasem się psują...

Jutro jedziemy oglądać Wodospady Iguazu od strony Brazylijskiej, a dziś byliśmy przy Hito Tres Fronteras czyli granicy trzech państw: my w Argentynie, na lewo Paragwaj, na prawo Brazylia. I można sobie tam tak siedzieć, popijać piwko i patrzeć co u kogo słychać.

Ponieważ internet w naszym hostelu działa nawet nieźle, to myślę, że jutro uda nam się dodać nowe zdjęcia, a tymczasem pozdrawiamy,

K&iG
`

Ruszamy w tango!

2011-09-29T22:33:00.002+02:00

No to ruszamy dalej w to małżeńskie tango :-)
Dzisiaj wyjeżdżamy do wodospadów Iguazu. Po raptem 19 godzinach w autokarze dotrzemy do Puerto Iguazu. Będziemy tam przez 3 dni. Dostęp do internetu jest czymś powszechnym w tutejszych hostelach więc w weekend postaramy się dodać jakiś post i zdjęcia. Tymczasem są nowe zdjęcia z B.A. na pasku u góry.

Pozdrawiamy
K&iG.

2011-09-27T06:19:00.000+02:00

Aaaa ile tu się dzieje!

Nie jesteśmy w stanie pewnie dobrze opisać wszystkich naszych przygód w ostatnich dniach, ale spróbujemy. Buenos wciągnęło nas na całego. To miasto jest ogromne, największe jakie widziałem, pełne kontrastów, chaosu i porządku w jednym. Czyste a zarazem brudne, z pięknymi ulicami i z gruzem na chodnikach, z niesamowitymi wieżowcami i z rozpadającymi się slumsami. Przede wszystkim dla mnie jest największym miastem jakie dotąd widziałem. Samo centrum zamieszkuje około 2 miliony ludzi, kiedy dodać do tego dzielnice przylegające to jest to chyba około 11 milionów. Tu nie ma otwartej przestrzeni wolnej od zabudowań. Każda dzielnica w naszym wyobrażeniu mogłaby stanowić osobne miasteczko, każda ma nieco inny klimat i charakter. Ponadto odległości pomiędzy różnymi częściami miasta są ogromne. My teraz mieszkamy w Bernal, które jest oddalone od centrum B.A. (jak popularnie mówią lokalsi) o około 17-20 kilometrów. Samochodów jest tutaj na potęgę. Ale ludzie i tak przede wszystkim przemieszczają się autobusami.

I tu chciałbym zatrzymać się na chwile przy tym znanym nam, ale jakże innym od naszego środka lokomocji :-) Zapomnijcie o spokojnej przejażdżce miejskim autobusem, który niespiesznie sunie przez miasto i ociężale rusza z każdego przystanku. Tu jest dżungla! Tu liczy się czas i tutaj trzeba być pierwszym, najlepszym! To chyba dewiza każdego kierowcy autobusu. Co z tego, że prowadzi wielki i ciężki autobus pełen ludzi, on i tak musi być szybszy od innych kierowców. Zacznijmy od tego, że wsiada się tylko przez przednie drzwi, a wysiada - a właściwie wyskakuje przez drugie i trzecie. Wsiadanie przodem spowodowane jest obowiązkiem kupienia biletu u kierowcy. Dlatego ludzie na przystankach ustawiają się w kolejce i cierpliwie czekają na autobus. Jak usłyszeliśmy i sami potwierdzamy autobusy jeżdżą często - ale nikt nie wie kiedy :-) Po dokonaniu opłaty za przejazd (zależna jest ona od odległości jaką chce się pokonać) należy jak najprędzej skierować się na miejsce siedzące - o ile jest takowe jeszcze dostępne. Jeśli nie, należy bezwarunkowo ustawić się tak, aby mieć możliwość trzymania się oburącz. Tylko taka pozycja zapewnia jako takie bezpieczeństwo podróży ;-). Ruszamy! Automatyczna skrzynia biegów sprawia, że kierowcy nie muszą poświęcać cennych sekund, wciskając gaz do dechy prą do przodu! W centrum miasta ulice mają wiele pasów w jedną stronę (od 3 do 6) każdy szanujący się kierowca będzie starał się trzymać pasa skrajnie lewego - powszechnie uważanego za najszybszy. Problem w tym, że autobus musi czasami stanąć na przystanku. Kiedy ktoś z pasażerów naciśnie przycisk, lub ktoś z czekających na autobus zamacha ręką (inaczej autobus nie stanie), kierowca rozpoczyna karkołomny manewr przebijania się ze skrajnie lewego pasa na skrajnie prawy. Nawet Sole i Eli pytane dlaczego zatem kierowcy nie jeżdżą tylko prawym pasem odpowiadają, że też tego nie są w stanie zrozumieć.. Dodatkową atrakcją są wąskie uliczki (w okolicy Bernal, w którym mieszkamy) pełne asfaltowych progów zwalniających i dziur. Nigdy nie widziałem, żeby ktoś w takim tempie przejeżdżał przez próg zwalniający - już po pierwszym dniu zrozumiałem, że dla własnego komfortu nie należy siadać na samym końcu autobusu. I jeszcze na koniec detale dopełniające obraz podróżowania autobusami w B.A. Po pierwsze muzyka - każdy szanujący się kierowca pędzi przez miasto słuchając swojej ulubionej muzyki, a z nim przednie rzędy pasażerów. Dopełnione jest to wszystko czymś co charakteryzuje wszystkich kierowców w B.A. - musisz trąbić! Nie trąbisz, to tak jakby Cię nie było. Trzeba pokazać innym, że wolne ruszanie ze świateł nie wchodzi w grę (wolne tzn czekasz aż zapali Ci się zielone, normalnie rusza się kiedy czerwone pojawia się po przekątnej). Bycie pieszym też jest tu dużym przeżyciem, ponieważ pomimo przepisu pierwszeństwa pieszych nikt nie zatrzymuje się na pasach. Pierwszego dnia byliśmy z Krysią nieco przerażeni poruszaniem się po mieście, ale dziś już bez problemu podróżowaliśmy autobusem, metrem, spacerowaliśmy po centrum - chociaż spacerem bym tego nie nazwał, bo trzeba trzymać szybkie tempo chodu, żeby zgrać się z tłumem.

To teraz co tu porabiamy i jakie mamy plany.

Zwiedziliśmy już nieco centrum B.A., byliśmy w Muzeum Narodowym(MNBA) i Muzeum Sztuki Współczesnej(MALBA) - oba bardzo nam się podobały (a szczególnie argentyńska sztuka współczesna), widzieliśmy katedrę, obelisk, spacerowaliśmy po wąskich uliczkach pełnych kramów z bibelotami. Zwiedziliśmy też dzielnicę Puerto Madero - kiedyś port B.A. teraz bardzo ekskluzywna dzielnica, pełna hoteli, loftów, wieżowców, z żaglówkami w marinie, piękną promenadą i mostem. W piątek wieczorem byliśmy w pubie w Bernal i na dyskotece z muzyką południowoamerykańską. W sobotę wieczorem byliśmy na koncercie Tato - chłopaka Sole (siostry Eli) W niedzielę wieczorem byliśmy też w Palermo, dzielnicy artystów, różnorakich sklepów, a w weekend kramów - Krysia prawie nawet kupiła sobie ręcznie robione buty :-)
Konieczny będzie chyba jeszcze jeden wpis żeby opisać wszystkie przygody z weekendu. Na razie możecie zobaczyć trochę zdjęć w picasie na pasku u góry.

A co do wczoraj jeszcze.

Tradycja nakazuje w niedzielne popołudnie około godziny 2-3 spotkać się na obiad i zasiąść do asado - czyli krowy z grilla. Cały proces przygotowania obiadu jest jak zauważyliśmy bardzo poukładany. Wujek Jurek wraz z żoną Moniką wybierają się rano do rzeźnika kupić mięso, potem jadą po mamę Moniki - Rosę i przyjeżdżają do domu. Grill należy rozpalić najpóźniej ok 11:30 i pisząc grill mam na myśli prawdziwy murowany grill. W pierwszej kolejności rozpalany jest pierwszy worek węgla drzewnego. Jak się dowiedziałem, węgiel musi się wypalić i zmienić kolor na biały (popiół) aby mięso nie miało nieprzyjemnego posmaku. Kiedy węgiel jest już gotowy można wykładać mięso - asado nie odnosi się do jednego rodzaju mięsa, chodzi naprawdę o całą krowę. My dla przykładu próbowaliśmy nerek, jelit (chyba ale pewności nie mam) kiszki (w dwóch rodzajach, jedna z orzechami włoskimi - dla mnie obie pyszne), czegoś co Wujek nazywał gruczołem, a właściwie takie tłumaczenie znaleźliśmy wspólnie w słowniku - umiejscowione jest to np przy gardle, ale też przy sercu krowy, jakieś pomysły? Chorizo - to z kolei rodzaj kiełbasy całkiem surowej, która piecze się na grillu. Wujek Jurek powiedział, że są różne szkoły pieczenia, niektórzy przekuwają je na początku przez co cały tłuszcz wycieka od razu. Inni robią to pod koniec, aby mięso nie było takie suche. Wujka metoda to na 10 minut przed podaniem - jak dla mnie rewelacja! No i na koniec zostawiłem oczywiście przepyszny kawałek mięsa vacio - to duży kawałek z boku krowy. Jest on pełen tłuszczu, nie oprawiony tak jak mięso, które kupujemy normalnie. Przez 2 godziny leży spokojnie na grillu - wcześniej nie macerowany(!) ani nie przyprawiany ziółkami czy innymi dodatkami. Mięso jest schowane pod grubą warstwą tłuszczu, dlatego nie wysycha. Dodatkowo posolić je można dopiero po odwróceniu go na grillu - nigdy nie solimy surowego mięsa. Z tą wiedzą nie będę się mógł doczekać na kolejny sezon grillowy w Polsce (tylko gdzie taką wołowinę dobrą kupić?) Pomimo, że mięso było przepyszne (jelita nie podeszły nam aż tak bardzo) to jednak najważniejsze było nie jedzenie a spotkanie i wspólne rozmowy.
To jest niezmiernie miłe kiedy można sobie tak siedzieć i rozmawiać przy przepysznym jedzeniu, dobrym winie i wspaniałym towarzystwie! Czas przedstawić rodzinę w pełnym składzie: z lewej Cristina, Eli z chłopakiem Moi, potem Wujek Jurek, iGnacio, Tato - chłopak Sole z Sole właśnie, Monika - żona Wujka i Jej mama Rosa. Niezmiernie się cieszę, że mogliśmy tu przylecieć, zobaczyć inny kawałek świata, ale przede wszystkim poznać tych ludzi!

A z nowinek: w czwartek wieczorem, czyli w piątek nad ranem ruszamy autokarem nad wodospady i w podróż po północno-środkowej części Argentyny. Pierwszy odcinek to ok 1500km piętrowym autokarem z fotelami podobno jak w pierwszej klasie w samolocie. Postaramy się jeszcze coś napisać przed wyjazdem. Tymczasem pozdrawiamy!
K&iG.

BUENOS AIRES it is

2011-09-22T05:27:00.000+02:00

Trochę nie możemy w to uwierzyć. Myślami jesteśmy jeszcze w Krakowie, a ciałem przecież już na południowej półkuli! Zrobiliśmy to i to już drugi raz. W tym miejscu chcielibyśmy przeprosić wszystkie osoby z lekka poirytowane naszymi ciągłymi podróżami :-) i nie obiecujemy im, że to już będzie ostatnia...

Przylecieliśmy do Argentyny w chyba najlepszym możliwym momencie - w pierwszy dzień wiosny. Po wyściskaniu się na lotnisku w Buenos z Eli i Wujkiem, wyszliśmy na zalany słońcem parking, do tego pachnącego wiosną powietrza - trochę nam się w tym roku poprzestawiały sezony, w zimie mieliśmy lato, na wiosnę - jesień, a teraz, kiedy w Krakowie zaczęła się plucha, my przylecieliśmy do wiosny. Kwitnące drzewa! Ludzie cieszący się słońcem! No i Buenos Aires...

Pomimo dużego zmęczenia podróżą, zrobiliśmy dziś mnóstwo argentyńskich rzeczy: najpierw lunch z rodzinką we wspaniałej kuchni w Bernal - znanej części Rodziny i Znajomych z opowiadań, a części z widzenia, z tabliczką na ścianie 'Mi casa, Su casa' - oczywiście, że poczuliśmy się jak w domu :) Co do jedzenia? No, mięsko pyszne, wołowina argentyńska, do której wszyscy tak wzdychamy.

Po szybkim prysznicu poszliśmy razem z Eli świętować pierwszy dzień wiosny tak jak wszyscy młodzi ludzie - do parku, na piknik, spotkanie ze znajomymi i oczywiście na wspólne picie mate.

A na koniec wspólna rodzinna kolacja i znowu same pyszności, zakrapiane winem i rozmowy przerywane salwami śmiechu.

Co jest lepsze od pierwszego dnia wiosny w Buenos? Chyba tylko pierwszy dzień wiosny w Buenos spędzony z kochaną Rodziną i przyjaciółmi :)

Jutro ruszamy na podbój miasta, a teraz już pół przysypiając mówimy dobranoc i miłego dnia :)

A na koniec jeszcze drzewko cytrynowe u rodzinki w ogrodzie ;-)

2011-09-20T02:03:00.000+02:00

NO TO STARTUJEMY NA NOWO ! ! !

Jest 02:00 w nocy z poniedziałku na wtorek. Ruszamy za niecałe 14 godzin :-)

Ponieważ z geograficznego punktu widzenia znowu wybieramy się na południe, to blog pozostaje bez zmian. Zapraszamy Wszystkich w podróż z Nami !

Aklimatyzacji w kraju C.D.

2011-06-29T22:38:00.000+02:00

Wczoraj minął miesiąc odkąd jesteśmy już w PL.

Trochę brakuje mi pisania bloga. Skręca mnie jak widzę wpisy Ewy i Kuby i teraz już trochę rozumiem dlaczego nie wszyscy chcieli czytać naszego bloga.. Pomyślałem jednak, że może znajdzie się gdzieś tam, gdzieś daleko jakaś mała grupka, może chociaż dosłownie grupeczka, która przeczyta coś co mielibyśmy jeszcze do napisania. Pomimo, że nie jesteśmy już na południu i pomimo, że zaprzestaliśmy już podróży - na razie(!) to ja osobiście nadal mam ochotę opisywać rzeczywistość i dzielić się tym co u nas. Tym bardziej, że po powrocie ciągle jeszcze czuję się nieswojo i raczej stronie od dużej ilości ludzi na raz...

Nie wiem jeszcze jak należy i czy zmienić nazwę bloga - ale chętnie wezmę wszystkie propozycję pod rozwagę :-)

Odkąd jesteśmy w PL zrobiliśmy lekko ok. 2 tys. km autem. A tak naprawdę to byliśmy w Kobylcu, Zakopanem, Pyrzowicach i Ustroniu Śląskim. Ale to dlatego, że ciągle jeździmy i ciągle jesteśmy w ruchu.. Okazuje się, że przygotowania do ślubu są niewiarygodnie czasochłonne i zajmujące. W tym miejscu chciałbym wyrazić podziw dla tych wszystkich, którzy prowadzili te wszystkie przygotowania łącząc je z codziennymi obowiązkami. My mamy teraz tylko jedno zajęcie - nasz ślub. I pochłania nas to niewiarygodnie! Może trochę dlatego, że większość rzeczy planujemy sami i przez to, że wesele jest nie w knajpie tylko u nas w ogrodzie..

A teraz update najnowszych wiadomości z naszego świata :-)

MamY Obrączki!!! Ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu kupno obrączek jest mega czasochłonne i trudne. Dodatkowo okazało się, że większość sieciowych sklepów jubilerskich ma niemiłą, niekompetentną obsługę. Ale po długich poszukiwaniach znaleźliśmy sklep, znaleźliśmy miłą i bardzo fachową ekspedientkę i nie znaleźliśmy obrączek. Dlatego musieliśmy sami wymyślić jakie chcemy i takie nam zrobią. :-) Termin odbioru 19 lipca - wcześniej nawet nie pytajcie o szczegóły:-)

I w dodatku mam garnitur! Jest piękny, leży idealnie, kolor grafitowy (chyba). Tylko biała koszula okazuje się być zbyt biała a nie śmietankowa, a buty są we Wrocławiu i nie wiadomo kiedy będą w Krakowie - ach te przygotowania. Ponadto Krysia też kupiła dziś buty (ślubne - piękne) i magiczne, specjalistyczne wkładki żelowe do butów. Dowiedziałem się, że ja też powinienem sobie takie sprawić, żeby było mi wygodnie. A tak w ogóle to Krysia wpadła w lekki amok kupowania butów. Kupiła 2 pary w ciągu ostatnich kilku dni i chce kupić jeszcze 2-3 pary. Do tego prawie wszystkie na obcasach - ech...

W kwestiach formalnych mamy prawie wszystko załatwione i zachodzi bardzo duże prawdopodobieństwo, że ślub się odbędzie ;-)

PozdrawiamY

K&iG.

NO TO JESTEŚMY!

2011-05-30T09:43:00.004+02:00

Cztery starty, cztery lądowania, dwadzieścia sześć godzin w powietrzu, Brunei, Dubaj, Londyn i wreszcie - Balice. I Rodzina Nasza Kochana i Przyjaciele. Jeżeli na lotnisku nie byliśmy zbyt komunikatywni, to przepraszamy, ale jesteśmy trochę oszołomieni, jakby ktoś nas wyjął z jednego życia i wrzucił w inne - na innym końcu świata.

Chodzimy po domu i na nowo odkrywamy zapachy, dźwięki, widoki.
Otwieramy szafę (a nie walizkę! nieźle...), a tam równo poukładane ubrania - no, niby nasze, ale tak dawno ich nie widzieliśmy, że to jakby czyjaś inna szafa, jakbyśmy się mieli przebrać za kogoś innego.
Patrzymy na pudełka z bibelotami - co tam jest? Nie bardzo pamiętamy...
Zadzwoniło by się do kogoś, ale o tej porze? Nie, zaraz, pora jest dobra, nie trzeba już liczyć godzin, kombinować, czekać do poźna, albo zrywać się skoro świt :)
I wszystkie nowe, choć tak dobrze znane smaki - mleko do kawy, chleb na śniadanie - rozkosz dla podniebienia :)

Cała nasz podróż była najlepszym prezentem, jaki mogliśmy sobie sprawić - skrzynką z niespodziankami i przygodami. Nowa Zelandia rozpuściła nas swoimi widokami, nasyciliśmy oczy oceanem i plażami, wzgórzami i roślinami, a nosy zapachem powietrza - w każdym miejscu innym, ale tak niesamowicie czystym i świeżym, że nic nie może się z nim równać.
Wszyscy ludzie, których spotkaliśmy po drodze, okazali się być serdeczni i wyluzowani, uśmiechnięci i zadowoleni ze swojego życia. Właściwie to wcale się nie dziwimy, bo jak ktoś mieszka w takim pięknym otoczeniu i z taką dawką słońca na co dzień, to jak tu się nie cieszyć?
Mamy nadzieję, że przywieźliśmy ze sobą trochę tej radości i luzu - właśnie, luzu - przekonanie o tym, że nie ma się co tak przejmować rzeczami, bo z każdej sytuacji jest wyjście, trochę nas przesiąkło. Zwłaszcza, że żyjąc na takim odludziu, człowiek nabiera trochę innej perspektywy.
Nauczyliśmy się dużo o sobie z osobna i razem - wiemy już, że nie boimy się ciężkiej pracy i wiemy też, jakie proste i rozpuszczone życie prowadziliśmy w Polsce :) Odkryliśmy, że bez zaskakującej ilości rzeczy naprawdę da się żyć i nie jesteśmy jednak aż tak miastowi jak nam się wydawało :) Myślę, że przedślubny egzamin z bycia ze sobą czy jest dobrze, czy źle, zdany na piątkę :)
No i wreszcie - mieliśmy okazję przekonać się i doświadczyć, że prawdziwa przyjaźń to jest najlepsze, co może być - kiedy się jest daleko od domu, to Przyjaciele są Rodziną. Choć czasem można się nie zgadzać, albo działać sobie na nerwy, to wspólne wygłupy, rozmowy, ploteczki i wspieranie się nawzajem, przeżywanie wszystkich tych niesamowitych rzeczy razem - to było najlepsze, co nam się przytrafiło.
Dlatego Kochani Ewo i Kubo jeszcze raz, wielkie dzięki za wszystko, bez Was nasza podróż była by niepełna i na pewno nie tak ciekawa :)
Czekamy na Was z niecierpliwością!

Aha, do wszystkich naszych Znajomych w Krakowie - przepraszamy, że jeszcze nie dzwonimy i nie zapraszamy na kawkę/piwko, ale powrót do rzeczywistości mamy dość powolny - przestawienie się na czas lokalny idzie nam opornie - w dzień chodzimy ledwo przytomni, w nocy ciężko nam zasnąć - ale my się przestawimy!

PS iGnaca:
ale zawsze możecie do nas zadzwonić i próbować wyciągnąć nas na kawę :-)

Pozdrawiamy,
K&iG.

KOMU W DROGĘ, TEMU...

2011-05-26T14:33:00.000+02:00

To miał być leniwy, spokojny i powolny dzień na pakowanie.
Ale wydarzenia potoczyły się zupełnie niespodziewanym torem i z naszego spokoju nici. Rano Ciocia Basia poczuła się źle, trzeba bylo wezwać pogotowie i spędziliśmy ponad pół dnia w szpitalu razem z Mateuszem przy Cioci. Na szczęście już wszystko lepiej, najprawdopodobniej jutro ją wypuszczą do domu - ale co się nadenerwowaliśmy, to nasze. W między czasie, rzutem na taśmę, udało nam się sprzedać naszą Toyotkę! Kupiła ją rodzina z RPA, małżeństwo, które ma trzy córeczki i takiego właśnie auta im trzeba. Ignac dzielnie załatwił wszystkie formalności, a nawet (na 10 minut przed zamknięciem banku) udało nam się wymienić dolary nowozelandzkie ze sprzedaży auta na dolary amerykańskie. Ufff...
Potem szybkie spotkanie z Anną, kolacja u Basi, jeszcze odwiedziny u Cioci w szpitalu i wreszcie koło 21.00 zaczęliśmy pakować walizki...Początkowy wynik - 6 kg nadbagażu (jeden kilogram kosztuje, bagatela, 90 dolarów!). Po licznych przepakowaniach, upychaniach i wsparciu ze strony Basi i Mateusza (wezmą nam część rzeczy, kiedy za miesiąc będą lecieć do Polski), uzyskaliśmy troszkę ponad 20 kg w każdej walizce. Raaaaaany...

Chcieliśmy, żeby ten wpis był bardziej podsumowujący nasz pobyt tutaj - wszystkie przemyślenia, doświadczenia i wspomnienia, ale w tym całym chaosie i zamieszaniu, będziemy to musieli zostawić na po powrocie. Choć i tak nie sądzimy, żeby dało się wszystko podsumować w jednym wpisie. Dlatego dziś podsumowujemy nasze pięć miesięcy jednym obrazkiem - będziemy wysilać mózgownice w samolocie :)

To all those who look through the photos on our blog, but can't get a thing what we're writing - we can't even express how happy we are to have met you all and what a great experience traveling through New Zealand was for us. Hope we will meet again one day - if not here, than perhaps in Poland or even somewhere else :)

Pozdrawiamy i trzymajcie kciuki za nas!

PLAN: TROPIKI - WYKONANY!

2011-05-23T03:41:00.008+02:00

Nie chciałam zapeszać, ale z naszym wyjazdem na Rarotonga miałam związane trzy marzenia. Trochę naiwne i stereotypowe, ale moje wyobrażenie o gorących, zwrotnikowych wyspach było jasne: plaża z rosnącymi na niej palmami, wieczorna impreza na plaży z lokalną muzyką oraz drinki w skorupkach kokosa. Rzeczy, które widziałam tylko na filmach, i równie dobrze mogły należeć tylko i wyłącznie do filmowej licentia poetica - ale jednak nie! Wszystko się udało! :) czuję się, jakbyśmy z Ignacem na kilka dni zamieszkali w Raju Spełniających się Marzeń i skorzystali ze wszystkich danych nam możliwości :)
Wróciliśmy opaleni, objedzeni kokosami, omamieni kolorami i z rytmami wyspiarskich bębnów w uszach.
Meitaki Rarotonga!

plaża i palemki!

impreza przy plaży (więc prawie na plaży - muzyka na żywo - nie do zapomnienia!)

tropical smoothie :D

W Auckland przywitał na słoneczny dzień, więc pozostajemy w wakacyjnym nastroju :)

Pozdrawiamy!
K&iG.

P.S. Co z tym wulkanem na Islandii? Czy chmura pyłu zatrzyma nas jeszcze na chwilę w Kraju Długiej Białej Chmury?

IGNAC ZDAŁ PRAWKO! :D

2011-05-21T06:37:00.017+02:00

Okazuje się, że jeśli ktoś chce wypożyczyć motor, skuter, albo samochód na Wyspach Cooka, to musi zdać egzamin na tutejsze prawo jazdy. Kosztuje to 20 dolarów i trwa jakieś pół minuty [iGnac:nasz hotel organizuje egzamin praktyczny trzeba zrobić kółko na placu i gotowe :-) Teoria ogranicza się do przeczytania informacji na kartce A4 - nie wolno pić alkoholu i jeździć, ograniczenie prędkości do 50km/h chyba, że jeździ się bez kasku to wtedy 40, chyba że jest się w 'centrum głównej wioski' to 30km, należy ustąpić pierwszeństwa z prawej i tyle. Potem 10 minut w komisariacie wypełnia się druczek, robią zdjęcie i drukują na plastiku.] Ignac zdał śpiewająco i ruszyliśmy na przejażdżkę dokoła wyspy. To jest jakieś trzydzieści kilka kilometrów :) Zajęło nam to trzy godziny, bo co chwilę się zatrzymywaliśmy, a to na kawę w barze nad wodą, a to na plaży, zamoczyć nogi i porobić zdjęcia. Widoki wszędzie przepiękne!

tu jedliśmy lunch :)

środek wyspy

zatoka, z której 700 lat temu wypłynęły pierwsze łodzie do Nowej Zelandii

plaża :)

Po południu w hotelu był zorganizowany wyścig krabów, można było postawić dwa dolary na swojego zawodnika - niestety nasze typy przegrały z kretesem...

Ale za bardzo się tym nie przejęliśmy, bo przed nami był jeszcze punkt kulminacyjny dnia. Mieliśmy zarezerwowany stolik w absolutnie najwspanialszej restauracji na świecie. Znaleźliśmy ją przypadkiem (właściwie to Ignac znalazł), schowaną od drogi za innymi domami - za to na plaży, z widokiem na zachód słońca :) Można było siedzieć przy stoliku na werandzie, albo bezpośrednio na piasku i rozkoszować się widokami.

nasz stolik :)

zachód słońca - te dwa czarne punkciki przy fali to zbieracze ślimaków morskich - fale były wyższe od nich.

To było tak piękne, że aż nierzeczywiste :) A dodatkowo pyszne jedzenie, dobre wino, wyspiarska muzyka w tle - no ale w końcu bylo co świętować - nie codziennie człowiek zdaje egzamin na prawo jazdy na Wyspach Cooka :D

A teraz jeszcze zdjęcia Ignaca (bo tu tak pięknie, że potrzebna jest podwójna porcja zdjęć :)

W sobotę w miasteczku odbywa się targ - podobno rzecz nie do pominięcia na liście zwiedzacza, można tam skosztować lokalnej kuchni, kupić ręcznie robione instrumenty, zobaczyć tradycyjne stroje - bardzo jesteśmy ciekawi co to będzie :)

Pozdrawiamy z wysepki na środku Pacyfiku!
K&iG.

2011-05-18T14:21:00.000+02:00

Wczoraj był wtorek w Nowej Zelandii. A dziś znowu jest wtorek - na Rarotonga. Lecąc cały czas na wschód, przekroczyliśmy linię zmiany daty, więc jesteśmy młodsi o jeden dzień :)
Ech, co tu pisać - wszystko tutaj jest niesamowite i wszystko nas zachwyca!
Począwszy od lotniska. Kiedy wysiedliśmy z samolotu, uderzyła nas fala gorącego i wilgotnego powietrza. Od razu poczuliśmy się jak w tropikach :) Lotnisko na Raro jest malusieńkie - jeden drewniany budynek. Ale ma wszystko co potrzeba. Strefa bezcłowa - sprzedają tam tylko alkohol i papierosy, żadnych perfum, czekoladek, czy pamiątek bez podatku. Dwa stanowiska urzędników sprawdzających dokumenty - siedzą tam dwie panie o polinezyjskiej urodzie z egzotycznym kwiatem za uchem. Taśma z bagażami - przyszli wielcy panowie i własnoręcznie poprzerzucali na nią nasze walizki. To pierwsze lotnisko w moim życiu, gdzie nie trzeba było czekać na bagaż! Pewnie dlatego, że nasz samolot był malutki i był jedynym, który przyleciał, ale mimo wszystko :)
Na lotnisku stał starszy pan, który grał na ukulele i śpiewał polinezyjskie piosenki - na przywitanie przyjeżdżających :D

Co dalej? Po odprawie dostaliśmy naszyjniki z kwiatów - prawdziwych! Odurzający zapach :)

Po 4 godzinach lotu lekko zmęczeni, ale cieszyliśmy się jak dzieci.

Z lotniska do hotelu jechaliśmy może 10 minut, a kiedy już się zameldowaliśmy (wedle lokalnego czasu dochodziła pierwsza w nocy), jeszcze przed pójściem spać, pognaliśmy z Ignacem na plażę, sprawdzić, czy te zapowiadane 27 stopni wody to aby nie jakaś bujda - bynajmniej! Woda była cieplutka, nad nami rozgwieżdżone niebo i księżyc prawie w pełni, załamujące się fale odbijały jego światło i dosłownie (jak w tych wszystkich ckliwych i żenujących książkach) srebrzyły się w jego blasku. I zarysy palm dokoła. I szum wiatru. Raaaaaaaaany! A to dopiero początek :)

Nasz hotel oferuje całe mnóstwo atrakcji przez cały dzień, więc rano po śniadaniu karmiliśmy ryby w oceanie, potem pouczyliśmy się trochę jak grać na lokalnych instrumentach, a jeszcze później pożyczyliśmy maski do nurkowania, żeby pooglądać ryby w rafie koralowej. Niesamowite wrażenie! Choć oczywiście Ignac się ze mnie podśmichiwał, bo ja nigdy wcześniej nie nurkowałam i wcale nie było mi tak łatwo wskoczyć ławicę ryb, które są wszędzie, a myśl, że któraś na mnie wpadnie swoim kolorowym, ale jednak obślizgłym ciałem, wcale nie była mi miła. A to tłumaczenie, że ja jestem dla nich jak wieloryb i raczej będą uciekać, niż na mnie wpadać - wieloryb?! Dzięki Ignaś, naprawdę... [iGnac: to miała być taka figura retoryczna.. że duża ryba i mała ryba - chciał człowiek dobrze a wyszło jak zawsze:-)]
Ale koniec końców, spędziliśmy ponad godzinę podziwiając podwodny świat i widzieliśmy różowe ryby, żółte ryby, ryby w paski i w kropki, długie i chude ryby, płaskie i szerokie ryby, ryby z filmu 'Gdzie jest Nemo?', no i wielkie granatowe i fioletowe rozgwiazdy :) Super! Szkoda, że nie dało się im robić zdjęć pod wodą...
Więc na koniec widoki tego, co dało się sfotografować:

plaża przed hotelem - patrzę w lewo

plaża przed hotelem patrzę w prawo

tropical breakfast :)

rybki, które przypłynęły na karmienie

kura i pisklaki - plączą się po ogrodzie

Kokoski :)

Dziś się aklimatyzujemy, wieczorem idziemy na pokaz tutejszych tańców, a jutro chcemy wynająć skuter i ruszyć na podbój wyspy!

Pozdrawiamy tropikalnie!
K&iG.

PS iGnaca
A teraz jeszcze mamy dodatek ode mnie. Jest już prawie druga w nocy i Krysia zasnęła po długim dniu pełnym wrażeń i ryb dookoła niej.:-) Ja jeszcze na szybko przygotowałem kilka zdjęć, które chciałem również pokazać z dzisiejszego dnia.

Krysia przy pierwszym śniadaniu

Krysia przy drugim śniadaniu ;-)


Nasz basenik, daszki przy stolikach i ocean. Niestety kilka chmur na niebie..

I na koniec dzisiejszy pokaz tańców z rejonu Wysp Cooka! Bajka!

każdy kraj ma swojego Rudiego Szuberta ;-)

Żeby nie było.. Panowie też tańczyli ku uciesze Pań :-)

põ manea - czyli dobranoc :-)

Wiwat Rarotonga!

2011-05-17T04:00:00.000+02:00

Ruszamy w drogę!
3majcie kciuki.
Wracamy z Rarotongi do Auckland 23 maja.
pozdrawiamy!
K.&iG.

JESIEŃ W NOWEJ ZELANDII

2011-05-14T06:48:00.007+02:00

Serwis blogowy się zawiesił i naprawiali go przez ostatnie dwa dni, więc nie mogłam dorzucić ostatniej porcji zdjęć z naszej podróży do Auckland. Skasowało też kilka komentarzy, więc do ich Autorów: to nie my narzuciliśmy cenzurę, tylko Blogger, chyba już ich nie odzyskamy.
Mam nadzieję, że już naprawili co trzeba, na dobre :)
A wracając do zaległości, to kiedy wyjechaliśmy już z Napier (pieknęgo miasteczka, które w 1931 roku doświadczyło potężnego trzęsienia ziemi i zostało odbudowane w stylu art deco - Ignac niedługo dorzuci zdjęcia), po drodze, zupełnie przypadkiem natknęliśmy się na niewielkie jezioro otoczone jesiennymi drzewami. Oczywiście zjechaliśmy z trasy, żeby popodziwiać :)

...a dokoła leniwi turyści siedzą, jedzą lunch i podziwiają widoki :) Okazuje się, że w Nowej Zelandii jesień też może być piękna i złota. I kolorowa :) Przy tym słońcu, rzuciliśmy się na lody w najbliższej napotkanej wiosce (to jest taka standardowa rzecz - jaka mała by nie była każda mieścina, to mają tam sklep, gdzie można kupić gorące pie z mięsem i pyszne lody na gałki, firmy Tip Top :)

A w Auckland lato, chodzimy w krótkich spodenkach. Tutaj jest więcej palm niż drzew liściastych, więc tak bardzo nie widać kolorów jesieni, trawa zieloniutka jak nigdy, i pomyśleć że to tutejszy listopad :) Przenieśliśmy się na kilka dni do Anny, żeby z nią też pospędzać trochę czasu przed wylotem i większość czasu spędzamy na 'chillaxing', nadrabiając zaległości kulturalne - kino nowozelandzkie i wina nowozelandzkie. Z tych ostatnich, to próbujemy najbardziej pokręconych wersji - wczoraj na tapecie było imbirowe, a dziś kiwi fruit. A filmy i poważne ('Once were warriors'), i zabawne ('Sione's wedding). Lenistwo błogie :)
No i za trzy dni lecimy na Rarotonga! :D

Pozdrawiamy!
K&iG.

MIASTA I MIASTECZKA

2011-05-11T23:43:00.000+02:00

Wracamy do kolejności wydarzeń i do naszej wizyty w Wellington, a właściwie jej końcówki. Nie bardzo mogliśmy zrozumieć co mieszkańcy stolicy widzą w tym mieście, bo za każdym razem kiedy tam byliśmy to lało, albo wiało, albo lało i wiało. Wellington jest położone na wzgórzach, więc każdy spacer oznacza wspinanie się i schodzenie po stromiźnie, co oczywiście może być bardzo przyjemne, ale nie przy takiej pogodzie...:/ Więc co takiego jest w tym Wellington, że ci, którzy tam mieszkają mówią 'tylko Welli, nie mógłbym mieszkać w żadnym innym mieście'?
Ostatniego dnia naszego pobytu wreszcie zaświeciło słońce, opadła mgła i mogliśmy podziwiać miasto w całej okazałości. I muszę powiedzieć, że rzeczywiście znaleźliśmy tam kilka miejsc, które bardzo nam się spodobały.

A kiedy wyjechaliśmy już ze stolicy, kierując się na północ, w stronę Napier, zatrzymaliśmy się w Pahiatua, niewielkiej mieścinie, z pozoru niczym nie różniącej się od innych nowozelandzkich wiosek. Okazuje się jednak, że w tym miejscu związała się historia Polaków i Nowej Zelandii. W 1944 roku do Wellington przypłynął statek z 733 polskimi dziećmi, których rodziny zginęły w czasie II wojny światowej, zarówno na polu walk, jak i w obozach pracy. I te dzieci przeniesiono właśnie do Pahiatua, do specjalnie stworzonego Obozu Polskich Dzieci, gdzie uczęszczały do polskiej szkoły i uczyły się języka. Większość tych dzieci, kiedy już dorosły, zdecydowały się zostać w nowej Zelandii na dobre.
Dziś po obozie właściwie już nie ma śladu, jest jedynie pomnik upamiętniający to miejsce i dwie tablice informacyjne - po polsku i po angielsku.

Mieliśmy przyjemność poznać panią Marysię, która była jedną spośród tych dzieci i teraz mieszka w Auckland - ale to juz na ustne opowieści jak wrócimy :)
A to już niedługo :)

Pozdrawiamy!
K&iG.

PIERWSZY WSCHÓD SŁOŃCA NA ZIEMI

2011-05-10T22:44:00.017+02:00

Zaburzymy znowu chronologię wydarzeń, ale tak to jest, że co się przydarzy jako ostatnie, to robi największe wrażenie i od razu chce się to opisać :)
Otóż wczoraj nocowaliśmy tuż przy East Cape - Wschodnim Przylądku, żeby móc rano obejrzeć wschód słońca. Bo to jest najbardziej na wschód wysunięty kawałek zamieszkałego lądu na Ziemi. Czyli każdego dnia słońce wschodzi tam jako pierwsze :D i myśmy to widzieli :D
Wstaliśmy o 5.30, kiedy było jeszcze ciemno, bo musieliśmy podjechać jeszcze 27 km, ledwo przytomnie przeżuwaliśmy w samochodzie pizzę, która została nam z kolacji i gnaliśmy ile sił w kołach, żeby nic nie przegapić.

Po drodze - te jasne punkciki to (jak wiemy po wizycie w obserwatorium w Wellington) Wenus, Jowisz i Saturn :D

czekamy na wschód - wspólne zdjęcie zrobione przez spotkanego Amerykańca, który miał ten sam pomysł co i my :)

już prawie, już prawie...

i jest! Pierwszy wschód słońca na Ziemi 10. maja 2011 :D

dzień dobry Dniu :)

Cowa Bunga :P powrót

droga powrotna.

A teraz jesteśmy już w Auckland! Można powiedzieć, że nasza podróż dobiegła końca - zrobiliśmy wielką pętlę, a nawet dwie, po obu wyspach i wróciliśmy do pierwszego miejsca, które poznaliśmy w Nowej Zelandii - domu Basi. Tak szybko zleciały te nasze cztery miesiące - wydaje się jakbyśmy ledwo wczoraj stąd pojechali...
Ale super jest znowu zobaczyć się z Rodzinką, rozmowom nie było końca, opowiadania co tam u nas, co tu w Auckland, no i nasze walizki...rzeczy, których nie wzięliśmy na południe...coś, o czym przez cztery miesiące już trochę zdążyliśmy zapomnieć i stało się dla nas 'tajemniczą zawartością walizki - nie wiemy co tam jest, ale na pewno coś superowego'. No i rzeczywiście spodnie, koszulki, kosmetyki - to jak druga Gwiazdka :D

Pozdrawiamy!
K&iG.

ŚWIATŁA WIELKIEGO MIASTA

2011-05-06T14:17:00.010+02:00

Dalej trochę trudno nam w to uwierzyć, ale jesteśmy już na Północnej Wyspie.
Pożegnania zawsze są ciężkie, więc z mieszanymi uczuciami załadowaliśmy się do samochodu, a potem na prom. Kiedy przyjechaliśmy na Południową Wyspę, pomyśleliśmy sobie, że jeśli będzie nam źle, albo za zimno, to zaraz wrócimy na ciepłą północ - nie przewidując zupełnie ile fantastycznych przygód nas tu spotka i ilu nowych przyjaciół poznamy. Nie spodziewaliśmy się takiej różnorodności, ani też, że ten czas tak niesamowicie szybko minie. Dobrze, że mamy zdjęcia i naszego bloga, bo to były tak intensywne cztery miesiące, że niektóre rzeczy się już trochę pozacierały,a chronologia wydarzeń lekko szwankuje w pamięci ;)

już na promie - nasze ostatnie zdjęcie z Wyspy Południowej

Przynajmniej pogoda w czasie naszej przeprawy była piękna, więc wisielismy na barierkach na promie i robiliśmy zdjęcia jak szaleni ;)

Do Wellington dopłynęliśmy już dobrze po zachodzie słońca, chwilę przed zacumowaniem wyszliśmy jeszcze na chwilę na zewnątrz, żeby zobaczyć co tam ciekawego nas czeka i wtedy je zobaczyliśmy...

...światła wielkiego miasta. Jak myśmy od tego odwykli! Na Południu nie ma wieżowców, w nocy główne światła to gwiazdy i księżyc. Jak się wieczorem zgasi światło w pokoju, to można machać ręką przed nosem - i tak nic człowiek nie zobaczy.
A tu nagle wylądowaliśmy w środku stolicy, z mnóstwem pędzących samochodów i wieloma pasami ruchu na jezdni. Z życiem nocnym. Z neonami. Z tłumem ludzi.
Dobrze, że zatrzymaliśmy się u Magdy i Bartka, bo nie czujemy się dzięki temu aż tak zagubieni w wielkim mieście ;)

Wczoraj ruszyliśmy eksplorować to miasto i dotarliśmy do obserwatorium astronomicznego. To było jedno wielkie WOW. Wystawa to jedno, ale film, który oglądaliśmy na ekranie pod kopułą planetarium - obraz wyświetlany z czterech rzutników - szczęki nam opadły.
jakby ktoś był zainteresowany, to polecam kliknąć TUTAJ. To trailer filmu 'We Are Astronomers'. Film rewelacyjny, a trailer...jak to trailer :)

Pozdrawiamy już z Wyspy Północnej!
K&iG.

WITAJ SŁOŃCE! WITAJ PLAŻO! :) Ruszamy na północ

2011-05-04T05:51:00.003+02:00

RANY! RANY! NAPRAWDĘ TO ZROBILIŚMY :-)

Kupiliśmy 5-dniowe wakacje na Rarotonga, jednej z Wysp Cooka! :) Lecimy już za dwa tygodnie :D Rarotonga leży na Południowym Pacyfiku i ma tylko 67 km kwadratowych powierzchni - więc 5 dni powinno spokojnie wystarczyć, żeby ją zwiedzić wzdłuż i wszerz :)
Narazie jeszcze nie mamy zdjęć naszego autorstwa, więc posługujemy się zdjęciami z internetu :D

zdjęcie z google'a

Cieszymy się niesamowicie i już trochę nie możemy się doczekać - ale narazie tylko trochę. Bo zawsze, żeby było radośnie, to najpierw musi być trochę smutno. Jutro ja i Ignac opuszczamy Południową Wyspę i ruszamy trasą dosyć turystyczną z powrotem do Auckland. Pewnie, że się radujemy na te wszystkie nowe miejsca, które jeszcze przed nami, ale tutaj już się zadomowiliśmy, spotkaliśmy tylu przyjaznych ludzi, widzieliśmy tak niesamowite i piękne rzeczy, wzgórza, jeziora, farmy, winnice - żal nam się z tym wszystkim rozstawać. A pomyśleć, że na początku planowaliśmy zostać na Południowej Wyspie 'może kilka tygodni' :P
A jak by tego było mało, to jedziemy tylko we dwójkę - Ewa i Kuba jeszcze tu zostają, prawdopodobnie dotrą do Auckland w czerwcu, kiedy my już będziemy w Polsce - to dopiero będzie dziwne, podróżować bez Nich! Jak by na to nie patrzeć, całe cztery miesiące spędzaliśmy ze sobą praktycznie 24 godziny na dobę - teraz to tak jakby rozdzielić bliźnięta - z kim my będziemy grać w karty? Wygłupiać się i śpiewać w niebogłosy samochodzie? Kto tak profesjonalnie zaplanuje naszą trasę jak Kuba? Jasne, sami możemy spróbować zrobić cheese rolls (w Polsce pokażemy Wam co to), ale na pewno nie będą smakować jak te Ewowe.
No więc w sumie to się bardzo cieszymy, ale jest nam też trochę smutno, ale tym chyba okupione są wszelkie zmiany.

Pozdrawiamy i idziemy się dalej pakować.
K&iG.

iGnac:
Jeszcze ja coś dodam od siebie. Z wyjazdu na Raro - jak lokalsi tutaj nazywają największą z Wysp Cooka cieszę się podwójnie, bo tak naprawdę to mnie tam nie wolno lecieć :-) Jak się okazało na wszystkie wyspy Pacyfiku paszport musi być ważny dłużej niż 6 miesięcy a mój jest ważny jeszcze 4...
Ale mając już duże doświadczenie w zdobywaniu zezwoleń na wjazd tam, gdzie mi nie wolno, zadzwoniłem na Rarotonga do ministerstwa spraw zagranicznych Wysp Cooka, wyjaśniłem przemiłej Pani z imigracyjnego jak sprawy stoją i po przedstawieniu naszych biletów lotniczych drogą mailową otrzymałem dwuzdaniowe stwierdzenie, że mogę na moim paszporcie wlecieć na Raro :-)
Ponieważ wiem, że większość z czytelników jest teraz pewnie w pracy, dlatego żeby nie odrywać Was zbytnio od innych zajęć dodaje poniżej mapkę - dzięki uprzejmości google maps :

Zielone B to Kraków, zielone A to Rarotonga :-)

ot cała wyspa, zielone A z lewej u góry pokazuje nasz hotel mniej więcej :-)

Jutro wsiadamy na prom na Północną Wyspę i ruszamy dalej. Bardzo się cieszymy na podróż, ale tak jak pisała już Krysia - dziwne będzie to podróżować bez naszych kompanów. Wspólne 4 miesiące były naprawdę super i wielkim naszym wspólnym sukcesem jest to że się nie pozabijaliśmy... A tak na serio to genialnie jest być na drugim końcu świata i móc dzielić te wszystkie przygody z Przyjaciółmi.
PozdrawiamY!

THE ROYAL WEDDING

2011-04-30T07:25:00.011+02:00

Oglądaliście? Bo my tak, i to w jakim stylu! Sąsiedzi zza płotu, właściciele winiarni i gaju oliwnego, zaprosili nas (i jeszcze jakieś 30 innych osób) do siebie do domu, żeby wspólnie zasiąść przed telewizorem :) Każdy przyniósł coś do jedzenia, oczywiście butelkę lub dwie wina i zaczęło się prawdziwe przyjęcie weselne. W salonie na dole panowie oglądali mecz koszykówki, w salonie na górze (to naprawdę wielki dom), panie rozsiadły się na kanapach przed relacją z Londynu. Ale oczywiście nie myślcie, że panowało jakiekolwiek skupienie, czy spokój. Salwy śmiechu, Nowozelandczycy wyśmiewający się i parodiujący brytyjski akcent - bezcenne. Machanie do telewizora. No i oczywiście, jakże ważna krytyka ubioru wszystkich - "Victoria? Co za makijaż, a jaki kapelusz! Pewnie dlatego ma taką minę, bo się boi, że jej zaraz spadnie! O, idzie Elton z mężem - jak on się postarzał! Królowa znowu w żółtym? No cóż, ona ma te swoje dziwne ulubione kolory...hej, czy to nie pani premier Australii? Australia! Nasi też tam są! Patrzcie, jak się ubrała..."
Suknia panny młodej - piski dziewczyn i zachwyty - AB-SO-LUT-NIE piękna! Nie wiedzieliśmy gdzie patrzeć i kogo słuchać :)
A do tego wszystkiego Nicola, która dorwała skądś mini rozmówki w różnych językach europejskich, więc chodziła i prosiła wszystkich o wołowinę, po polsku i pytała 'ile to kosztuje?'
Ach, co to był za ślub...

Dziś dowiedziałam się z telewizji, że nasze przyjęcie nie było wczoraj niczym wyjątkowym - w całym kraju ludzie spotykali się, niektórzy ubierali się wytwornie jak na bal, inni przebierali się w starodawne brytyjskie stroje, pili szampana i świętowali jakby sami byli gośćmi. No, ale w końcu to przyszły król i królowa Nowej Zelandii jakby na to nie patrzeć :)

Pozdrawiamy!
K&iG.

PS [iGnac]
a dzisiaj dzień był wyjątkowo długi i trudny...
Ślub jak to ślub skończył się w późno i sprawił, że głowa ciężką dziś była.

PIG HUNTING - POLOWANIE NA DZIKI

2011-04-24T08:09:00.024+02:00

Musieliśmy ocenzurować naszego bloga, bo zdjęcia, które dziś zamieścimy mogą przez niektórych zostać uznane za drastyczne, choć dla ludzi mieszkających tutaj przedstawiają najnormalniejszą w świecie normalkę, a nawet nielada atrakcję.
Ale od początku.
Dziś Wielkanoc, dlatego po śniadaniu wybraliśmy się do kościoła - po raz kolejny zaskoczyło nas tempo mszy - 25 minut i do domu. Ale my nie pojechaliśmy do domu, tylko do Kate, dla której zbieramy szafran, tym razem, żeby zobaczyć jej farmę. Przywieźliśmy trochę mazurków, Kate wyraziła stosowny zachwyt, wypiliśmy kawę i rozklekotanym farmerskim samochodem ruszyliśmy na wycieczkę. Farma jest piękna! I ogromna. Niby wszystko podobnie jak na Południu, ale widać, że klimat jest tu łagodniejszy, na pastwiskach rosną palmy, a ze szczytów wzgórz widać ocean. No i przejażdżka na pace samochodu - w tej kwestii jesteśmy jak dzieci :)

Farma Kate i ocean w tle :)

Po wycieczce wszystkim nam się tak dobrze rozmawiało, że zostaliśmy jeszcze na lunch i gdzieś w międzyczasie dowiedzieliśmy się, że dziś w pubie po południu będzie zakończenie weekendowego polowania na dziki. Pomyśleliśmy, że to może być coś ciekawego, więc podjechaliśmy zobaczyć.
Nie wiem co które z nas sobie wyobrażało, ale ja jakoś spodziewałam się zjazdu starszych farmerów i nie wiem co...dużo piwa?
Tymczasem przed pubem sznurek aut, każdy wracający z polowania zdejmuje z paki swoją zdobycz. Dziki są ważone i wieszane na specjalnych hakach na zewnątrz, żeby każdy mógł je sobie obejrzeć, a ich waga i nazwisko myśliwego zapisywane - to jeden z konkursów: kto upoluje najcięższe zwierzę.

Myślicie, że to dziwne, albo trochę niesmaczne? Spokojnie, to dopiero początek. Bo polowanie na dziki to rzecz rodzinna. Na polowanie jeździ się z dziećmi i dzieci to uwielbiają. Oczywiście dzieci nie polują na dziki - jest przecież mnóstwo mniejszych zwierząt, bardziej dla dzieci - są zające, króliki, fretki, kaczki; jest też odrębny konkurs wagowy dla dzieci.

Jasne, życie na farmie to także polowanie. Ale największa abstrakcją i czymś zupełnie nieodgadnionym jest dla nas konkurs dla dzieci na najlepsze przebranie dla upolowanego zająca. Mówię serio. Fantazja ich ponosi :)

A my, naiwniaki, myśleliśmy, że jak Robert zastrzelił jelenie, to było duże wydarzenie ;)

Ale to zaledwie część pierwsza radochy. Bo jak już wszystkie dziki (oraz jelenie, kozy i co tam się komu upolowało) zostały zważone, przyszła pora na konkursy sprawnościowe - wyścig z przeszkodami. W różnych kategoriach wiekowych i z różnym obciążeniem.

Dzieci biegły z upolowanym królikiem...

...jak widać, technika trzymania zdobyczy dowolna ;)

Młodzież i dorośli biegli z dzikiem - mniejszym i większym.

Gdybyśmy tego nie zobaczyli, a ktoś by o tym opowiadał, to w życiu byśmy nie uwierzyli ;)
Po wyścigu miał być konkurs ryczenia jak jeleń - ale zdecydowaliśmy, że na nas już czas i zebraliśmy się do domu, żeby móc to wszystko opisać. Nie bardzo wiemy jak się do tego odnieść, ani jak to jakoś mądrze skomentować, dlatego zostawiamy Was ze zdjęciami i przemyśleniami :)

i oczywiście Wesołych Świąt!
Pozdrawiamy,
K&iG.

EASTER PO POLSKU

2011-04-23T14:07:00.017+02:00

Udało nam się coś niezwykłego - wprowadziliśmy atmosferę polskich Świąt do domu na drugim końcu świata. Do domu, gdzie nie ma ani mebli, ani naczyń, gdzie mieszka Amerykanin, my i aktualnie trójka znajomych Nowozelandczyków, którzy przyjechali w odwiedziny. W Nowej Zelandii tradycja wielkanocna to kupowanie czekoladowych jajek i zjadanie słodkich bułek z rodzynkami. Więc co robiliśmy dzisiaj? Mazurki i pisanki, oczywiście! A Cory i jego znajomi razem z nami :)
Wprawdzie bez barwników do jajek, tylko w łupinach cebulowych, więc pisanki są jednokolorowe, ale za to jakie techniki! Listki naci marchewki, taśma izolacyjna, wydrapywanie - wszystkie chwyty dozwolone. Plus ucieranie chrzanu (oni to praktycznie nie znają chrzanu...co oni jedzą do jajka, biedaczki?), pieczenie i dekorowanie mazurków - tak upłynął nam cały dzień.

a oto efekty naszej ciężkiej pracy:

a na koniec jeszcze zdjęcie prawie rodzinne:Margaret, Ben, Ewa, Cory, Kuba, Ignac i ja podczas naszej polsko - amerykańsko - nowozelandzkiej kolacji przedwielkanocnej. Nie mogliśmy się powstrzymać i zjedliśmy trochę mazurka ;)

Wesołych Świąt dla wszystkich!

Pozdrawiamy,
K&iG.

Męski sport..

2011-04-19T12:39:00.001+02:00

Witajcie!

Trochę dziś zaburzymy chronologię i pominiemy kilka historii, które nam się przydarzyły w ostatnim czasie. Opis naszego życia codziennego zostawimy sobie jeszcze na później.

A teraz coś z zupełnie innej beczki :-)

Rugby - ktoś może zna zasady? W sobotę po południu wybraliśmy się na mecz lokalnej drużyny. W strugach deszczu odbywała się zażarta walka pomiędzy lokalną drużyną składającą się w dużej mierze z młodych farmerów i przyjezdnymi - głównie faceci z wysp Pacyfiku, duuuże chłopaki :-)
Jak wygląda oglądanie meczu rugby w Seddon, gdzie obecnie mieszkamy? Przyjeżdżasz autem z zapasem piwka i jeżeli pogoda jest akurat deszczowa rozkładasz fotel i siedzisz w aucie ze znajomymi, pijąc piwo i oglądając gre :-)

Jeśli chcesz możesz też założyć to co masz akurat w bagażniku i schronić się w ten sposób przed deszczem..

Od lewej Cory - nasz gospodarz, potem Belg mało nam znany, potem Nicola - szwagierka Coriego

Mecz trwa 2 x 40 minut i wiemy, że trzeba piłkę doprowadzić do linii końcowej przeciwnika. Daje to drużynie chyba 5 punków, dodatkowe 2 można dostać jeszcze za kopnięcie piłki w H z poprzecz. Poza tym to ostra jatka :-) Na górnym pasku zdjęcia z meczu i dodatkowo kilka zdjęć z winnicy i okoliczne pagórki

A teraz kobiecy punkt widzenia:
W strumieniach deszczu dotarliśmy na miejsce, kiedy mecz się już zaczął. Od pierwszej chwili rzucili się nam w oczy gracze jednej z drużyn - wielcy faceci, dobrze zbudowani, o ciemnej karnacji - zupełnie jak z reklamy batonika bounty :) Wymieniłyśmy z Ewą znaczące spojrzenia, które Nicola musiała wychwycić, bo zaraz powiedziała: -nie, nie, to nie nasza drużyna. Drużyna której kibicujemy to ci drudzy.
Czyli te chude blade pająki z długimi chudymi nogami i ramionami...ech, i jeszcze przegrali, no doprawdy.
Zasady rugby są bardzo niejasne i przez większość czasu gracze przepychają się po boisku, więc znaczną część meczu przesiedziałyśmy w samochodzie, chowając się przed deszczem - ale oczywiście było to bardzo interesujące doświadczenie - teraz już wiemy jaka jest ulubiona rozrywka Nowozelandczyków i jak uwielbiają spędzać wolny czas.
I jeszcze tylko szybkie info:
W niedzielę palmową byliśmy w Seddon w kościele - parafia kościoła katolickiego liczy sobie 12 osób, więc znów podnieśliśmy statystyki naszą obecnością, a z kolei plan na niedzielę wielkanocną jest powalający na kolana (przynajmniej nas): pakujemy do przyczepki stoły, krzesła, talerze i jedzenie, a następnie z całą rodziną i helpXami Nicoli jedziemy na plażę na piknik - zapowiadana temperatura 19 stopni. Super! Postaramy się zrobić pisanki i mazurek :)

Pozdrawiamy!
K&iG.

KOBIETY ZA KIEROWNICĄ :)

2011-04-14T22:21:00.007+02:00

Wiecie jak to jest - człowiek czasami ma pecha. Na przykład jedzie człowiek na 7 rano zbierać szafran, w miesiącu jesiennym, o tej porze słońce dopiero wstaje, a dokoła straszna mgła. Więc włącza światła. Ale kiedy dojeżdża na miejsce, jest ponad mgłą, wszędzie jasno, więc zapomina je wyłączyć i idzie sobie radośnie do kwiatków. A za to jak próbuje po kilku godzinach wrócić do domu, to samochód nie chce odpalić, bo akumulator padł. I oczywiście ten człowiek nie ma kabli w bagażniku, ani nikt z obecnych w domu nie ma kabli w bagażniku, a właścicieli domu nie ma. Więc człowiek czeka na jakąś odmianę losu, coraz bardziej głodny, gdzieś na farmie w Nowej Zelandii, gdzie nie tyle, że do miasta daleko - do sąsiedniego domu daleko.
Ale kiedy za jakiś czas do domu wraca Mike, starszawy farmer, który mówi w jakimś absolutnie niezrozumiałym dialekcie farmerskim i okazuje się, że on ma i kable, i nawet zapasowy akumulator w razie czego, i spokojnie wszystko podłącza i pożycza w końcu też zapasowy akumulator, bo tamtego nie da się reanimować, to uderza człowieka uderza myśl jacy tu wszyscy spokojni i wyluzowani. Jutro oddacie akumulator? Nie ma sprawy. A, jutro was nie będzie, więc pojutrze? Też super. Tylko jedźcie ostrożnie i pamiętajcie żeby wyłączyć światła, bo więcej zapasowych akumulatorów nie mam. A ja wam przez noc spróbuję naładować wasz, żeby nie trzeba było kupować nowego.

Będąc w Nowej Zelandii człowiek przywyka do takiego luzu, że właściwie nie ma żadnych problemów, z każdej sytuacji jest wyjście, więc po co się denerwować. Więc już na zupełnym luzie podjechałyśmy z Ewą zatankować autko i z tego wszystkiego zapomniałyśmy (ale tylko na chwilę) zakręcić korek w baku. Po 10 metrach się zorientowałyśmy, więc choć zatankowałyśmy do pełna, to nic się nie wylało.
Ale ponieważ chłopcy nie byli aż tak super nowozelandzko wyluzowani, jeśli chodzi o ten akumulator, to o korku jakos się już nie rozwodziłyśmy.
Ech, to nie był nasz dzień.

Dziś wolne i idziemy zwiedzać winnicę, super! :)

a zdjęcie nie do końca tematyczne, ale takie mi się wybrało - pole szafranu

Pozdrawiamy!
K&iG.

MARLBOROUGH - WINO, OLIWKI I SZAFRAN

2011-04-12T12:20:00.000+02:00

Ale skoro Ignac zamieścił jeszcze zdjęcia z helikoptera, to ode mnie na początek jeszcze dwa zdjęcia z drogi tutaj - delfiny i foka :)

No i w końcu dojechaliśmy na miejsce. Mieszkamy sobie niedaleko miejscowości Seddon, w dużym, dużym domu 3 kilometry od plaży. Nasz Gospodarz ma na imię Cory i jest Amerykaninem, który kupił kilka domów w okolicy i teraz chce je wyremontować pod wynajem, albo sprzedaż. Dom, w którym mieszkamy wszyscy razem z Corym, jest prawie pusty - kilka krzeseł, stół, jakieś materace, sztukowane naczynia, ale pewne rzeczy są nieodzowne - telewizor z kablówką, modem i bezprzewodowy internet, no i oczywiście koza. Zwierzę, nie piecyk. Choć Cory przyjechał tu tylko na kilka miesięcy, skądś zorganizował sobie kozę, żeby wyjadała chwasty z ogródka. Więc to niezbyt rozgarnięte stworzenie plącze się nam pod nogami, zaplątując notorycznie swój sznurek wokół wszystkich krzaków i tym samym lekko się podduszając - przyjazne toto, ale uparte jak nie wiem co :)
Ponieważ roboty dokoła jest mnóstwo, nie bardzo mamy czas jeździć po okolicy i podziwiać widoki, dopiero dziś (po tygodniu pobytu!) dotarliśmy na plażę, choć mamy ją praktycznie pod nosem.
To nasz ogród - koza w akcji, a za nią drzewa oliwkowe naszych sąsiadów.
Właśnie, oliwki. Winogrona i oliwki to tutaj podstawowe uprawy, bo Marlborough to najbardziej słoneczny rejon Nowej Zelandii - doświadczamy tego każdego dnia :) Jest tu dokoła mnóstwo winnic, które można także zwiedzać i kosztować wina, ale na to niestety potrzeba czasu, a my jesteśmy zajęci.
Codziennie rano chłopcy razem z Corym jadą zajmować się domem 'w mieście', czyli w Blenheim, położonym jakieś 25 km od Seddon, a my z Ewą do południa zajmujemy się domem, w którym mieszkamy. Malujemy, skrobiemy, malujemy, wyrównujemy, chlapiemy, znowu malujemy...staramy się jak możemy :) To wszystko w ramach helpXu, czyli w zamian za nocleg i jedzenie. Natomiast na popołudnia trafiła nam się zupełnie niespodziewana praca - zbieranie szafranu. Szafran zakwita raz do roku i kwitnie przez jakieś trzy tygodnie - każdego dnia pojawiają się nowe kwiatki, które rano trzeba pozbierać, a potem zasiada się do wielkiego stołu i wydłubuje się z nich czerwone pręciki - czyli tą właściwą przyprawę. Jest to zajęcie bardzo czasochłonne (dlatego szafran jest taki drogi), ale właściwie całkiem przyjemne. Siedzi sobie człowiek za stołem z różnymi ludźmi, coś tam dłubie, plotkuje o różnych sprawach i jeszcze dostaje za to pieniądze :)

kwiatki szafranu i wydłubane pręciki. Zapełnienie jednej takiej tacki zajmuje około godziny, apotem tacka ląduje w suszarce do żywności - i można sprzedawać :)

Zaskakujący jest tylko smak szafranu - spróbowaliśmy raz szafranowych babeczek i szczerze powiedziawszy smakowały jak perfumowane. Ładne perfumy, ale raczej nie do jedzenia...

Dziś po południu po raz pierwszy pojechaliśmy na plażę, ale posiedzieliśmy na niej może z kwadrans, bo kiedy słońce zachodzi, to momentalnie robi się zimo i zrywa się straszny wiatr. Ale przynajmniej udało nam się zrobić kilka zdjęć pięknych okolic :)

typowy widok - spalone słońcem góry

równie typowe winnice i znów góry

zachód słońca i zimna plaża

Cieszy nas to, że mamy co robić, ale nie możemy się trochę doczekać wolnego, żeby móc pozwiedzać (winnice ;))

Pozdrawiamy!

K&iG.

Porobiłem kilka zdjęć aparatem. . . z helikoptera ;-)

2011-04-12T12:17:00.000+02:00

Chciałem umieścić wpis ze zdjęciami z helikoptera, ale okazało się, że z naszej przelotki helikopterem chciałbym pokazać 50 zdjęć. Dlatego też zapraszam do albumu na picasy, który znajduje się na górze strony. Wystarczy tylko kliknąć na jedną z miniaturek.
Wycieczka helikopterem to coś niesamowitego!!! Warte każde pieniądze (lub pracę...)

BEAUTIFUL COUNTRY

2011-04-04T09:18:00.022+02:00

Będąc na południu często słyszeliśmy to sformułowanie od lokalnych - w kontekście nie całego kraju, tylko jakiegoś kawałka ziemi, to tak jakby mówili 'piękne krajobrazy'. Nie da się ukryć, że wzgórza Southlandu to bardzo beautiful country, okolice Queenstown i jezioro Wakatipo również. Ale zieloniutkie wzgórza z pasącymi się owcami nad samym oceanem - to dopiero jest beautiful country! Jednak jak człowiek jest na wyspie, to podświadomie oczekuje oceanu dokoła, a nie tylko gór ;)
Kiedy przejeżdżaliśmy południowym krańcem wyspy, jak zazwyczaj, miasta nie robiły na nas wrażenia - Invercargill wydaje się być jakieś takie opuszczone i ponure (pewnie to też przez ten deszcz, bo lało jak z cebra), Bluff też jakieś takie...PRLowskie z klimatu. Ale kiedy tylko wyjedzie się poza miejskie i miasteczkowe granice, to widoki zapierają dech w piersiach.

Bluff i Slope Point - poludniowe krańce Południa

to już wiemy gdzie jest garnek ze złotem :)

widoki po drodze - widzicie owieczki nad oceanem? :)

Na mnie największe chyba wrażenie zrobił Nugget Point. Wprawdzie nie jest on uznawany za najbardziej na południe wysunięty skrawek Nowej Zelandii, jak Bluff, nie jest też prawdziwym najbardziej na południe wysuniętym kawałkiem lądu, jak Slope Point (bo z Bluff to wcale nie jest prawda, tak mówią wszystkie przewodniki, ale z mapy wynika zupełnie inaczej), ale kiedy się już człowiek wytaszczy pod latarnie morską, to oczom ukazuje się bezmiar oceanu i zanurzone w wodzie małe (no, nie takie małe) skałki - rzeczone Nuggets. A dalej, z nimi nic, tylko wieka woda i świadomość, że dalej, to już tylko Biegun Południowy. Słońce znów wyszło zza chmur, wiatr przynosił zapach wody, a nam się właściwie nigdzie nie spieszyło. Nic, tylko beztroskie podróżowanie :)

Nugget Point

Na wieczór dojechaliśmy do Dunedin, gdzie zaszaleliśmy i wynajęliśmy pokój w backpackersie w centrum miasta - żeby móc wyjść do knajpki - pierwszy raz, odkąd wyjechaliśmy z Auckland :) Ale zanim zrelaksowaliśmy się przy drinku, podjechaliśmy pooglądać albatrosy, a potem (!) lwy morskie - wszystko w środowisku naturalnym. Już rozumiem dlaczego one się nazywają lwy morskie - bo są wielkie i ryczą. Siedziały sobie na plaży i mogliśmy podejść całkiem blisko, żeby przyjżeć się im dokładnie. Oczywiście trzeba zachować ostrożność, bo jak chcą, to potrafią być bardzo zwinne, o sile już nie wspominając. Ale lewki zupełnie nie zwracały na nas uwagi, wydawały się być bardziej zainteresowane jakimiś swoimi interesami, bo cały czas się szturchały i przepychały.
Wielki Lew Morski

Backpackers w centrum miasta to świetna sprawa - dwie minuty na nogach i już jest się na tętniącym życiem i muzyką Octagon Place, tylko którą knajpkę wybrać? Postawiliśmy na znajomo brzmiącą nazwę - Barakah :) Ceny bardzo przystępne, siedziało się bardzo miło, a żeby było jeszcze milej, to po powrocie udaliśmy się do wielkiego backpackersowego baru, gdzie, jak Kuba policzył, było 18 stołów bilardowych i strzeliliśmy sobie kilka partyjek. Większe miasta też mają swoje zalety :)
A nazajutrz udaliśmy się do miejsca, o którym zapewne marzy każde dziecko:

Niestety podczas zwiedzania nie wolno było robić żadnych zdjęć, ale to nic, my mamy pamięć fotograficzną, więc znamy już wszystkie proporcje mleka, cukru i ziaren kakaowca potrzebne dla powstania idealnej czekolady :) Oprócz tego obkupiliśmy się w sklepiku firmowym - batoniki, czekoladki, cukierki...jak szaleć to szaleć ;)

Dunedin, najstromsza ulica na świecie

Moueraki Boulders po drodze.

Zmierzamy na północ, z każdym kilometrem cieplej i słoneczniej, jadac wzdłuż wybrzeża widzieliśmy foki i delfiny - jak słowo daję, beautiful country!
Pozdrawiamy!
K&iG

SOUTHLAND Z LOTU PTAKA

2011-03-31T02:52:00.022+02:00

Udało się! Już właściwie straciliśmy nadzieję, ale jednak ostatniego dnia naszego pobytu w Athol spotkała nas wspaniała niespodzianka. O co chodzi? Ano o to, że swego czasu rozprawiliśmy się z ogrodem Jamesa, który jest pilotem helikoptera. I w zamian za tą pracę James obiecał nam podniebną wycieczkę, tyle, że albo akurat był bardzo zajęty, albo pogoda była do bani. Zostawiliśmy mu mnóstwo wiadomości - głosowych i pisemnych, bo on raczej nie odbiera telefonu, no i było nam strasznie przykro, bo wszystko wskazywało na to, że opuścimy Athol bez szalonych wrażeń. Ale jednak :)
W środowe popołudnie siedzieliśmy w naszym domku, trochę się pakując, a trochę pichcąc pożegnalny obiad dla naszych gospodarzy, Ignac właśnie wrócił z mini zakupów i powiedział coś w stylu: Nie było białego wina, wiec kupiłem czerwone, aha, dzwoniła Kylie, że za 20 minut na pastwisko koło domu przyleci po nas helikopter, więc musimy wyjść na to pastwisko, żeby wiedział, gdzie ma wylądować. AAAAA! Chrzanić obiad i pakowanie, rzuciliśmy się ładować karty do aparatów oraz przebrać się stosowniej - na zdjęciach z helikoptera trzeba jakoś wyglądać ;) Wypięknieni wyszliśmy na ganek, przyjechał Winston ze swoim małym wnuczkiem, który bardzo chciał zobaczyc helikopter - w Athol wszyscy wiedzą wszystko o wszystkich ;) Porozmawialiśmy sobie miło przez chwilę, aż wreszcie usłyszeliśmy jak nadlatuje. To była zupełnie abstrakcyjna sytuacja, na pastwisku koło naszego domu wylądował helikopter, który w dodatku przyleciał po nas :) Nie muszę chyba tłumaczyć, że cieszyliśmy się jak głupki :) Z helikoptera wysiadł nie James, który jak zawsze był bardzo zajęty (podejrzewamy, że on nas po prostu unika), tylko Martie, inny pilot z Nokomai. Ale to nie miało już dla nas żadnego znaczenia, Martie powiedział, że zabiera nas na godzinną wycieczkę w stronę Fiordlandu, a potem nad Queenstown i że gdzieś po drodze się zatrzymamy żeby porobić zdjęcia. Wiecie, wylądujemy na jakimś szczycie i wysiądziemy :D A do tego wszystkiego pogoda była tak piękna - ani jednej chmurki na niebie, w zaistniałych okolicznościach uśmiechy nie schodzily nam z twarzy. Byliśmy gorsi od japońskich turystów, fotografowaliśmy absolutnie wszystko, więc zapraszamy do podziwiania :)

widoki z przedniej szyby - wzgórza nad Kingston i ostre szczyty Fiordlandu

nasz pilot szuka na mapie dobrego miejsca do lądowania :D

lądujemy....i wylądowaliśmy - gdzieś na wzgórzu nad Queenstown

Aha, oczywiście teraz wszyscy chcemy zostać pilotami helikoptera ;)
I tak właśnie upłynął nam ostatni dzień w Athol, zakończony kolacją w polskim stylu - zupa brokułowa i gołąbki. W czwartkowy poranek, z pewną trudnością upchaliśmy nasz dobytek do Toyotki (ja nie wiem jak to jest, rozmnażają nam się te ubrania, czy co?) pożegnaliśmy się ze wszystkimi i ruszyliśmy w drogę. Spędziliśmy w Athol bardzo dużo czasu, pewnie trochę nierozsądnie w kontekście podróżowania, mieliśmy lepsze i gorsze momenty, ale koniec końców było nam tu dobrze i czuliśmy się jak w domu. Na pewno będzie nam brakować znajomych twarzy, pogawędek, plotek, czy pozdrawiania się z samochodów na drodze. Ale wszyscy jak jeden mąż mówili nam, że Marlborough to piękny region i z pewnością nam się spodoba. To oczywiste, nie dowiemy się, jeśli sami nie zobaczymy. Dlatego ruszamy na północ, ale nie podarujemy sobie jeszcze samego koniuszka Wyspy Południowej - Invercargill, Bluff, Dunedin i różne ciekawostki na trasie miedzy nimi :)
Pozdrawiamy!
K&iG.

MILFORD SOUND I PRZEPROWADZKA

2011-03-29T05:45:00.028+02:00

No, Kochani, dzieje się. Po dość bezproduktywnym weekendzie (deszcz lał jak z cebra, było zimno i ponuro, więc prace w ogrodzie odpadły, a dwa kanały telewizji i gry karciane już nam zbrzydły) postanowiliśmy się gdzieś ruszyć - gdzieś, gdzie nas jeszcze nie było. Wybór nie był zbyt trudny - Milford Sound w malowniczym Fiordland, zachwalany przez wszystkie przewodniki. Kuba zaplanował naszą wycieczkę bardzo szczegółowo, ze wszystkimi przystankami po drodze, żeby zobaczyć różne ciekawostki.

tak, tak, godzina wyjazdu 7.00 rano!

Wyruszyliśmy jeszcze po ciemku, bo u nas zmiana czasu na zimowy dopiero w przyszłym tygodniu, więc droga do Te Anau upłynęła nam na rozglądaniu się za słońcem i przecieraniu zaspanych oczu :) Ale nie ma co ukrywać - Nowa Zelandia tuż po wschodzie jest przepiękna, kiedy słońce dopiero co kładzie się na wierzchołkach gór i iskrzy się w jeziorach...jeśli ktoś chce zrobić piękne zdjęcia, to niestety musi wstawać wcześnie.

Te Anau o poranku

Zdecydowaliśmy się na popołudniowy rejs po Milford Sound, żeby nie spieszyć się po drodze i móc wypełnić plan wycieczki :)
Zaczęliśmy od Te Anau Wildlife Centre, takiego darmowego zoo, gdzie można zobaczyć przeróżne lokalne gatunki ptaków, między innymi papugi oraz takahe - nielota, który jest już bardzo zagrożony - zostało go tylko 200 sztuk na świecie. Jest śmieszny, okrągły jak kulka, a dziwaczny dziób sprawia, że przypomina jakiegoś stwora z kreskówki bardziej niż ptaka ;)

takahe to ten obok kaczki :)

poranne widoki po drodze

Którymś z kolei punktem były Mirror Lakes - jeziota o tak gładkiej powierzchni, że wszystko odbija się w nich jak w lustrze. To robi wrażenie, zwłaszcza, ze tuż nad jeziorami wyrastają całkiem wysokie góry Fiordlandu.

Mirror Lakes

Minęliśmy też 45ty równoleżnik, czyli połowę drogi od równika do bieguna.

Potem dotarliśmy do absolutnie zaczarowanego lasu - to najbardziej zielone miejsce jakie w życiu widziałam! Fiordland jest najbardziej 'mokrym' regionem w Nowej Zelandii, po części ze względu na opady, a po części ze względu na wilgotność powietrza, więc wszystkie drzewa w lesie nie dość, że mają zielone liście, to jeszcze ich konary pokryte są zieloniutkim mchem - coś niesamowitego, kolory, zapach i wszędzie ten mech, zupełnie jak gąbka :)

zaczarowany las

Do Milford Sound dojechaliśmy w sam raz żeby kupić bilety i wsiąść na statek - półtoragodzinny rejs między fiordami, wodospady dokoła - nawet słońce raz na czas wychylało się zza chmur - byliśmy bardzo zadowoleni. Podobno Milford robi jeszcze większe wrażenie w czasie deszczu, bo górskich wodospadów jest więcej, no ale nie można mieć wszystkiego, my mieliśmy ładną pogodę.

Milford Sound

Po powrocie do domu byliśmy bardzo zmęczeni, ale czekała nas jeszcze poważna rozmowa z Robertem i Kylie. Bo w czasie bezproduktywnego i nudnego weekendu, kiedy byliśmy sfrustrowani zimnem i deszczem, odezwał się do nas przez stronę HelpX gość z regionu Marlborough, proponując kombinację pracy za jedzenie i spanie z pracą za pieniądze. Marlborough to jedyna część Południowej Wyspy, której nie zwiedziliśmy, praca jest dla całej naszej czwórki, nie musimy się martwić o nocleg i wyżywienie....tyle, że to 800 kilometrów na północ od Athol i jeśli tam pojedziemy, to nie bardzo damy rade wrócić na południe, na ślub Roberta i Kylie - czas, który nam się kurczy, pieniądze na paliwo i wytrzymałość naszej Toyotki zmachanej już podróżą, to niestety istotne przeszkody. Nie bardzo wiedzieliśmy jaka będzie ich reakcja, bo obiecaliśmy pomóc przy organizacji ślubu więc poruszalismy ten temat z duszą na ramieniu - wiecie jak to jest, człowiek chciałby coś zmienic, ale nie wie na ile ktoś inny przejmie sie taka decyzją...no, mocno byliśmy podenerwowani. Ale nasi Gospodarze wykazali pełne zrozumienie i krótko mowiąc, za dwa dni ruszamy na północ! NOwe miejsce, nowi ludzie, nowe przygody...na pewno będziemy tęsknić za Athol, ale jestesmy też bardzo podekscytowani nową perspektywą :) I ciepełkiem, bo to aż 800 kilometrów różnicy :)

Pakujemy się i pozdrawiamy!
K&iG.

ZESTAW MAŁEGO OGRODNIKA I UCIEKAJĄCE DOMY

2011-03-25T22:32:00.013+01:00

Jesień już u nas pełna gębą - wszystko się złoci, żniwa już zakończone, mamy więc sporo chetnych do rozprawienia się z ich ogrodami przed zimą. Dopiero przy ostatnim ogrodzie wpadliśmy na pomysł fotografowania 'przed' i 'po', i dzięki temu możemy ocenić, że naprawdę robimy niezłą robotę ;) Bo jak tak człowiek sobie dłubie przez dwa dni, grabi liście i wyrywa chwasty, to trochę zapomina jak to wyglądało na początku. Dlatego z dumą możemy zaprezentować stan początkowy i efekty naszej pracy:

a to my przy pracy :)

Oprócz tego w naszym małym Athol niewiele się dzieje, dlatego wszystkie wydarzenia urastają dla nas do rozmiarów ogromnych, ostatnio na przykład goniliśmy dom :) W Nowej Zelandii jest jakoś tak, że taniej jest kupić ziemię i nie budować na niej nowego domu, tylko sprowadzić skądś stary, już wybudowany. Domy tutaj nie mają mocnych fundamentów, więc przyjeżdża wielka maszyna i po prostu zdejmuje stary budynek, ładuje na ciężarówkę i w drogę :) Taki dom to zajmuje zazwyczaj więcej niż jeden pas ruchu na drodze, a że drogi stanowe w tym kraju są tylko dwupasmowe, to w większych miastach domy przewozi się nocą, żeby nikomu nie zawadzały. No, ale na Dzikim Południu ruch samochodowy jest znikomy, nikt się nie przejmuje przepisami, więc wożą domy kiedy im wygodnie. Dlatego kilka dni temu, kiedy jechaliśmy sobie spokojnie i zgodnie z przepisami, na horyzoncie zamajaczyły nam dwa domy. Trochę przyspieszyliśmy, żeby lepiej zobaczyć, ale nie było to takie proste, bo domy cięły setką po tych krętych dróżkach :)

Jak widać na zdjęciach, ruch uliczny tutaj nie powala na kolana, jedyne okoliczności, kiedy stoi się w korku to przeganianie owiec lub bydła, co już trochę nam spowszedniało, ale jeszcze nie do końca, chłopcy w dalszym ciągu wpadają w szał fotografowania, kiedy widzą owce na drodze ;)

a zasada jest prosta - jak się któraś ociąga w biegu...

...to pasterz ładuje ją na pakę i niestety marny jej los:(

Ale tutaj to dla nikogo nic nadzwyczajnego, zwierzęta to biegające jedzenie, wiec nikt się nad nimi nie roztkliwia. Próbujemy się do tego przyzwyczaić.

Pozdrawiamy jesiennie!
K&iG.

TROCHĘ KULINARNIE

2011-03-18T06:06:00.009+01:00

Dziś dla odmiany będzie trochę o gotowaniu - idzie jesień, czas przetworów i Kylie już szaleje w kuchni, a my z Ewą jej pomagamy, przy okazji ucząc się nowych przepisów. Nie wiem, czy choć połowę z nich wykorzystamy kiedykolwiek w naszej kuchni, bo większość potraw gotuje się powolutku przez cały dzień, poza tym nie wydaje mi się, żeby w Polsce tak łatwo było dostać np. dziczyznę - tutaj jelonki pasą się na co trzecim pastwisku - ale to wszystko nic - przepisy i zdjęcia potraw, szkoda tylko że zapachu nie da się przesłać przez internet ;)

Tomato Relish - na kanapki i jako sos do mięsa. To właściwie całkiem proste do zrobienia, potrzebne są tylko pomidory i cebula w dużych ilościach, ocet, cukier, sproszkowana musztarda (ale wydaje mi się, że taka zwykła też by dała radę) i trochę mąki kukurydzianej. Aha, i jeszcze trochę czasu - bo pomidory i cebulę kroi się dość grubo, soli i zostawia na 12 godzin, żeby puściły sok.

Potem odlewa się tą całą wodę i w głębokiej patelni, albo w garnku z grubym dnem podsmaża delikatnie, dodaje dwie łyżki stołowe cukru, szklankę octu i gotuje przez dwie godziny. Po tym czasie dodaje jeszcze łyżkę sproszkowanej musztardy i mąki kukurydzianej – tyle, żeby to wszystko trochę zgęstniało. Potem zostaje już tylko załadowanie do słoików. Okazuje się, że tuż po zrobieniu relish jest bardzo słodki, ale jak postoi jakiś czas w lodówce, to smak octu bardziej się przebija i – jeśli kto lubi takie smaki – można zajadać.

Chicken Casserole - czyli zapiekanka z kurczaka z posypką na wierzchu.

Znowu dość czasochłonne, ale w gruncie rzeczy proste danie. Trzeba się zaopatrzyć w całego kurczaka, cebulkę, masło, mąkę kukurydzianą i bułkę tartą. I naczynie żaroodporne.

Najpierw kurczaka trzeba posolić i ugotować, a potem poczekać, aż ostygnie. Wyjąć z rosołku, ale rosołek zostawić na potem :) Teraz średnio przyjemna czynność, trzeba oddzielić całe mięso od kości, tak, żeby powstało mnóstwo kawałeczków gotowanego kuraka - i wrzucić do naczynia żaroodpornego. Cebulkę podsmażyć i dodać do rzeczonych kawałeczków. Wszystko ładnie wymieszać i zalać roztworem - rosołek + mąka kukurydziana. To najlepiej w garnku mieszać, tyle rosołku, żeby mniej więcej przykrył kurczaka i tyle mąki, żeby konsystencja była kleista.

Na sam koniec trzeba podsmażyć na maśle bułkę tartą (może być też z cebulą), żeby zrobiła się apetyczna posypka, posypać zapiekankę i podgrzewać w piekarniku, aż posypka się przyrumieni.

Venison casserole – zapiekanka z dziczyzny. Albo z sarniny? Nie wiem jak to poprawnie nazwać, w każdym razie chodzi o jelonka. Nasi gospodarze hodują jelenie na mięso i jedzą je stosunkowo często, więc i my razem z nimi. Takie mięso jelenia to bardzo ekskluzywna i droga sprawa, wiem o tym, ale niestety, jako kompletny ignorant smakoszowy, muszę powiedzieć, że jak dla mnie trochę przypomina w smaku wątróbkę. No i niby wszystko super, ale każdy kolejny kęs staje w gardle. Jedynym wyjątkiem jest właśnie taka zapiekanka, bo oprócz mięsa jest w niej pyszny sos, warzywa i posypka na wierzchu. Z konstrukcji przypomina nieco zapiekankę kurczakową, tyle, że surową sarninę kroi się na kawałki, podsmaża – bardzo krótko, bo jest delikatna, a potem dusi z cebulą i marchewką. Tradycyjnie, jak tu mają w zwyczaju, na niewielkim ogniu, ale za to bardzo długo, żeby była miękka. Potem przekłada się ją do naczynia żaroodpornego i przygotowuje posypkę. Bułka tarta podsmażona na maśle, ale tym razem z dodatkiem cukru i cynamonu. To dosyć zaskakująca mieszanka smaków, ale całkiem niezła. Posypka jest oczywiście do posypania i wszystko razem do zapieczenia.

Podsmażany bób. Nie cierpię bobu. Pachnie dziwacznie, a dodatkowo, kiedy się go gotuje, to potem cały dom pachnie jeszcze przez dwa dni – okropność. Ale tutaj spróbowałam czegoś niesamowitego. Młody bób z ogródka (sama łuskałam), miękki jak młody groszek, zieloniutki, i w takiej formie podsmaża się go na maśle z odrobiną soli. Jakie to jest dobre! Nie wiem, czy to kwestia bobu, czy sposobu przyrządzania, ale jestem zachwycona :)

Picklets na deser. Jako jedyne jak do tej pory - robi się szybko, ale trzeba uważać żeby sie nie spaliły. To takie małe racuszki z jajek, mąki, mleka, oleju i cukru pudru - ciasto prawie takie jak na naleśniki, tylko trochę gęstsze i z odrobiną proszku do pieczenia. Założenie jest takie, że patelnię smaruje się masłem tylko raz i to już wystarcza, ale to chyba wszystko zależy od patelni ;) formuje się takie małe krążki i smaży z obu stron, aż będą złociste, ale nie zbyt rumiane. Smaruje się je dżemem truskawkowym, a na wierzch daje się bitą śmietanę (oni tu zawsze biją prawdziwą śmietanę, nie taką z proszku). Pycha!

Aktualnie jesteśmy też na etapie robienia wina z elderberries, to taki tutejszy czarny bez - wydaje mi się że w Polsce sie go raczej nie je, ale tutaj robi się z niego dżemy, soki i wino. Narazie zalałyśmy jagody wodą i muszą się moczyć tak przez trzy dni - no, zobaczymy co to z tego wyjdzie :P

Oprócz tego mieliśmy też ostatnio dwie okazje skosztowania mięsa prawie prosto z pastwiska (bo zazwyczaj Kylie wyjmuje coś ze swojej przepastnej zamrażarki). Najpierw chłopcy towarzyszyli Robertowi przy zastrzeleniu dwóch jeleni, a potem dalszym procesom, czyli oskórowaniu i wybebeszeniu wnętrzności (fuj). Jakieś dwa dni później Kylie poporcjowała mięso i przy okazji poczęstowała nas delikatnie podsmażonymi kawałeczkami polędwicy, ale nie z grzbietu, tylko gdzieś spod kręgosłupa. Podobno to jest właśnie najdelikatniejsze i najdroższe mięso – Ignac porównywał je z wołowiną z argentyńskiej knajpki na Kazimierzu, ja bym je porównała z…hm…wątróbką? ;)

Ale za to kolejne doświadczenie smakowe było przepyszne – zaczęło się od tego, że Richard zabił owcę (nawiasem mówiąc, było to dla mnie doświadczenie nie tylko smakowe, ale również życiowe, mówiące: nie czyść kuchni człowiekowi, w dniu, w którym zabija owcę. Łazienki też mu nie czyść.), a kiedy ją poporcjował, zaproponował nam pieczoną nogę. Wielka noga owcy piekła się w temperaturze 110 stopni przez jakieś trzy godziny, a potem jeszcze godzinę w 150 stopniach. Mięso było tak delikatne i w ogóle nie pachniało capkiem, co czasem się baraninie zdarza, no po prostu pycha :)

A na zakończenie trochę o pracy – mamy wizy! Nie musimy się martwić o przedłużanie pobytu tutaj, no i możemy zacząć szukać legalnej pracy :D Jak na razie dorabiamy sobie pracując w ogrodach różnych ludzi – wyrywając chwasty, przycinając krzewy i porządkując wszystko przed nadejściem jesieni. Muszę powiedzieć, że to jest bardzo przyjemne zajęcie – spokojne i wyciszające, człowiek ma dużo czasu na przemyślenia, a na koniec właściciele ogrodów są zachwyceni. Ostatnio pracujemy w ogrodzie u Adele, starszej pani, która ma wielki dom i jeszcze większy, piękny ogród, tak wielki, że kiedy znajomi, którzy się u niej zatrzymują, wybierali się na wycieczkę helikopterem, helikopter przyleciał po nich i wylądował w ogrodzie – a co ;) W ogóle jak na taka małą spoleczność, sporo ludzi ma tu helikoptery i używa ich do przemieszczania się na przykład z jednego końca farmy na drugi, albo do wycieczek po okolicy – w końcu drogi są tu wąskie i kręte.

to fragment ogrodu Adele - helikopter lądował jeszcze na lewo od jabłoni :)

No i tyle to narazie nowinek od nas. Pogoda coraz bardziej jesienna, więc rozmyślamy troche o wiośnie w Krakowie.

Pozdrawiamy!

K&iG.

ciąg dalszy farmerskiego życia

2011-03-11T09:40:00.001+01:00

To sa zlepki kilku wpisow, moze sie Wam wydac to nieco niepoukladane :-) wybaczcie.

No to nastała ta wielkopomna chwila... będę pisał wpis :-)

Już od dawna chciałem, ale Krysia mi nie pozwalała, bo nie umiem, bo nieładnie - żartuje oczywiście.

Prawda jest taka, że Krysi świetnie wychodzi pisanie, a ja zawsze mam coś do zrobienia. Teraz na przykład mógłbym kosić trawnik, ale postanowiłem odłożyć to na później :-)

Ten wpis ma być przede wszystkim poświęcony ludziom, których poznaliśmy. Postaram się też wpleść tutaj tekst, który przygotowałem wcześniej i później, jako że w wolnych chwilach staram się notować co u nas.

ZAPRACOWANI JESTEŚMY...

Przepraszamy wszystkich zainteresowanych, że w ostatnim czasie mało o nas słychać i widać. Prawda jest taka, że wdrożyliśmy się w rytm farmerskiego życia w Nowej Zelandii i dosyć mocno nas to pochłania. Ciężko pracujemy, a wieczorami jemy pyszne kolacje popijając winem lub innymi alkoholami. Przedwczoraj próbowaliśmy Whisky z L&P - to gazowany napój opisywany kiedyś wcześniej przez Krysię. Smakuje to nieźle, ale nie będzie naszym faworytem.

Oto niektore z obiektow, jakie znalezlismy u Richarda w domu ;)

...Jesteśmy już po kolacji zrobionej przez Richarda. Muszę przyznać, że bardzo nas zaskoczył. Jedzenie było przepyszne! Gotowana peklowana wołowina z sosem musztardowym, podana z ziemniakami, marchewką, groszkiem i do tego dobre wino - mniam.

A teraz troche o ludziach...

ROBERT
Życie na farmie jest w pewnym sensie fascynujące. Niewiarygodne jest ile człowiek może się nauczyć każdego dnia. Jak Krysia już pisała w Athol mieszka ok. 80 osób, dlatego trzeba radzić sobie samemu. Robert - nasz gospodarz zadziwia nas każdego dnia. To postawny gość po trzydziestce o twarzy radosnej i łagodnej, który jednym szybkim cięciem potrafi podciąć owcy gardło i równie szybkim ruchem złamać jej kark. Zobaczyć jak zabija się owcę, to rzecz której się trochę obawiałem. Tak się akurat zdarzyło, że podczas załadunku owiec na ciężarówkę do rzeźni, jedna postanowiła wyskoczyć z rampy. Skończyło się to dla niej kiepsko - uszkodziła kręgosłup i nie mogła ruszać tylnymi nogami. Jak się dowiedziałem, w Nowej Zelandii jest reguła, według której zwierzę musi trafić do rzeźni o własnych nogach. W innym przypadku mięso może być twarde i nie takie smaczne - ze względu na duży stres u zwierzęcia (wpadlibyście na to?). Dlatego też nasza owca trafiła się psom Roberta - im to nie przeszkadza. Ale o psach za później. Owca. Najbardziej obawiałem się dwóch momentów. Pierwszy to samo zabicie owcy. Pomimo przerwania rdzenia kręgowego nerwy są aktywne jeszcze przez 10-15 minut, dlatego wydaje się jakby owca jeszcze żyła, mimo jasnych i bardzo czytelnych przesłanek, że już nie żyje. Człowiek stoi i patrzy jak krew wypompowywana jest z ciała przy pomocy najdoskonalszej z pomp - serca. Nie jest to przyjemny widok. Drugi moment, którego się dosyć obawiałem to wyjęcie wnętrzności. Po zawieszeniu owcy za tylne nogi i oskórowaniu, przyszedł moment na ‚otwarcie’ brzucha. Głęboki wdech... i ... jest ok. Udało nam się z Kubą podejść do tego naukowo, Robert dał nam dobrą lekcję anatomii, pokazał różne organy, czyli mały przewodnik, jak to jest u owiec. Nie powiem, gdybym miał sam to wszystko zrobić pewnie byłoby to trudne. I nie chodzi mi tylko o techniczną stronę, bardziej o psychiczne nastawienie do tematu. W nadchodzącej przyszłości będę się jeszcze mógł oswoić z tematem, bo Kylie chciałaby zrobić dziczyznę i jagnięcinę.
Jak na wpis o Robercie to dość dużo tu opisu owcy.. Wracając jeszcze do naszego gospodarza. Jest on dla nas ogromnym zaskoczeniem. Typowi kiwusi (faceci) nie bardzo mają pojęcie o historii, geografii, a Robert wie naprawdę dużo. W ciągu dnia biega w wełnianych skarpetach i gumiakach, a wieczorem siada przy piwku i dyskutuje na temat historii i tradycji różnych krajów.

KYLIE
Tutaj chyba zostawie pole do popisu Krysi, bo dziewczęta spędzają więcej czasu razem, a my ciężko pracujemy ;-)
Kylie ma 35 lat i jes partnerka Roberta. Ale to juz nie dlugo, bo, jak wczesniej pisalam, za kilka tygodni wezma slub. Kylie jest mama dwjki dzieci - oprocz 3letniego Dunkana jest jeszcze 20letnia Caitlin, ktora Kylie zaraz po urodzeniu oddala do adopcji, ale zawsze utrzymywala z nia kontakt, i teraz Caitlin bedzie 'maid of honor' na slubie, czyli w naszym rozumieniu swiadkiem.
Szczerze powiedziawszy Kylie robi wrazenie duzo mlodszej - jest wyluzowana, uwielbia zartowac ze wszystkich i wszystkiego, a jej gust muzyczny bardzo odbiega od tutejszych farmerskich kanonow muzyki country - jest duzo blizszy naszemu. Oprocz tego uwielbia gotowac i to sie czuje. Kazdemu daniu poswieca mnostwo czasu, jest absolutna zwolenniczka 'slow foodu', a my tylko wieczorami wzdychamy z zachwytu nad talerzami. Tak na marginesie - w Athol nie ma sklepow w takim naszym rozumieniu, wiekszosc rzeczy zamawia sie 'w miescie' i kurier przywozi je za kilka dni do domu. Kylie zamawia wiec mnostwo warzyw (z wyjatkiem tych, ktore ma w ogrodzie), ale nigdy zadnego miesa. Chwile nam zajelo przyswojenie sobie, ze na Poludniu miesa sie nie kupuje, bo mieso biega na pastwisku, wiec kupowanie od kogos innego to obraza majestatu :)
Wydaje mi sie, ze Kylie polubila nas tak samo, jak my ja - dowodem na to niech bedzie, ze wczoraj poprosila mnie i Ewe o pomoc przed slubem - zakladanie sukni, upinanie wlosow - rzeczy, ktore zazwyczaj robi mama panny mlodej. Poniewaz mama Kylie zmarla w zeszlym roku, ze wszystkich osob na swiecie pomyslala o NAS - oczywiscie ze to zrobimy :)

WINSTON
Ten gość jest dla nas największym zaskoczeniem :-) Poznałem go kiedy podjechał swoim starym (20-letnim), zdezelowanym subaru kombi pod dom naszych gospodarzy, w brudnej koszuli, z rozwianym włosem (którego już nie tak dużo zostało, bo Winston jest po 60) i oczywiście z papierosem prawie przyklejonym do wargi - pali jak lokomotywa.. Po kilku dniach Winston odwiedził nas znowu, tym razem przyjechał swoim normalnym autem (subaru jest autem roboczym) czyli JEEPem Cherokee, okazało się również, że taki piękny dom na zakręcie jadąc na 'naszą' farmę należy do niego, tak samo jak dwa domy na Fidżi i duża koparka na gosienicach, która stoi przy drodze. :-) świetny gość, postram się zrobić mu jakiś portret niedługo.

Minęło kilka dni i znowu zasiadłem do tego wpisu. Jesteśmy zmęczeni, trochę obolali. Pomalowaliśmy dziś duży salon i kuchnię, dodatkowo sufity, a dziewczęta przepięknie umyły niewiarygodną ilość okien. Ha i to jak umyły! Łącznie ze zeskrobaniem starej farby z szyb. Przez dwa ostatnie dni napracowaliśmy się, ale było to baardzo owocna praca. Praca dobrze umotywowana i jesteśmy teraz bardzo dumni z siebie :-) Udało nam się jeszcze popracować w w.w. domu, posprzątać go ładnie i odmienić jego wnętrze w kolejny weekend.

Poza tym pracujemy baardzo dużo, malujemy szopę i garaż, kopiemy rów, zajmujemy się Ducnanem synem Kylie i Roberta - poniżej zbiór zdjęć ukazujących naszą codzienność :-)

Duncan

To wszystko efekty naszej pracy :)

a ponizej jeszcze kilka zdjec wyjatkowo pieknego zachodu slonca i - kolejna dawka chleba powszedniego - filmiki z golenia owiec :)

Troche nam szwankuje blog i nie mozemy dodawac zdjec dokladnie tak jakbysmy tego chcieli. Wiec wybaczcie lekki chaos..

na filmie Mac przy pracy

O IMPREZACH RÓŻNORAKICH

2011-03-02T00:25:00.022+01:00

Pokazy psów pasterskich w Garston....coż, nie do końca okazały się tym, czego się spodziewaliśmy. Jedyne, co naprawdę nas zachwyciło to pogoda - po raz pierwszy od ładnych paru dni było słonecznie i ciepło. Podekscytowani i wyobrażając sobie nie wiadomo co pojechaliśmy do naszej sąsiedniej wioski (która, jak okazuje się jest nie wiele większa od Athol - ma stu sześciu mieszkańców) i najpierw spędziliśmy ze 20 minut jeżdżąc tam i spowrotem i szukając tego całego pokazu. Bo okazało się, że jest to wydarzenie nie tyle głośne i dla turystów - raczej dla lokalnej społeczności, taki wolny dzień, kiedy wszyscy mogą się poprzebierać w stroje z dawnej epoki, pochwalić swoimi starymi samochodami i porozmawiać ze znajomymi. Turystów zero, a że nie spotkaliśmy zbyt wielu znajomych, to włóczyliśmy się po ogromnej farmie, zastanawiając się, kiedy zacznie się coś ciekawego. Nie zrozumcie mnie źle - właściwie cały czas coś się działo, trwały zawody psów, ale zasady były dla nas niezrozumiałe, psy wbiegały na zbocze góry zaganiając po trzy owce, po czym wracały do właściciela. Dystans do przebiegnięcia był duży, więc szybko traciliśmy je z oczu, nikt im jakoś specjalnie nie kibicował, właściwie oprócz nas obserwowali je właściciel i senny juror, no może jeszcze grupka właścicieli kolejnych psich zawodników.
Miało być też strzyżenie owiec, ale nikt nie wiedział kiedy się zacznie, miały być jakieś śpiewy, ale ciągle je przekładano na później - no, zawód na całej linii.

jak widać, nic się nie dzieje

sędziowie

stroje z epoki i gąski - na obiad ;)

Wczoraj natomiast byliśmy na imprezie - bardzo kulturalnej. Carol i Barry, właściciele knajpki Lazy Bones, do której często zaglądamy, głównie dla pysznej kawy i internetu, świętowali piąte urodziny władania lokalem. Było sporo ludzi, pyszne przekąski i oczywiście, alkohol na koszt baru. Początek imprezy był dla nas dość trudny - ciekawskie spojrzenia ze wszystkich stron, milknące rozmowy - czuliśmy że naprawdę odstajemy od wszystkich. Ale jak to zazwyczaj bywa, w miarę jedzenia i picia, zawarliśmy kilka nowych znajomości i zaczęliśmy się nieźle bawić. Kylie, rzecz jasna, też była zaproszona, a że nie miała z kim zostawić Dunkana, przyprowadziła go ze sobą. Po kilku chwilach cieszenia się uwagą wszystkich (jaki śliczny chłopczyk, jaki duży, a jaki mądry!), Młody się znudził i zaczął rozrabiać. I wtedy - po pierwsze - do akcji wkroczył Ignac i, wprawiając Kylie w absolutny zachwyt, zaczął się z nim bawić, uspokajać i ustawiać (w ramach akcji: z terrorystami nie negocjujemy), co zaowocowało Dunkankiem grzecznym jak nigdy :) A po drugie, kiedy i wszystkie zabawy się znudziły, zaryzykowałam i dałam mu mój aparat do zabawy - heh, to był strzał w dziesiątkę :) Dunkan biegał jak szalony i fotografował wszystko i wszystkich. Dawno nie widziałAm, żeby coś sprawiło mu taką frajdę, a przy okazji mamy teraz całą kolekcję zdjęć w stylu 'świat z perspektywy dziecka'. Oto niektóre z nich:

myślę, że komentarze do zdjęć są zbędne :)

a to już zdjęcie zrobione przez Ignaca - ja, Kylie, Ewa i Dunkan :)

I jeszcze szybki update:
Szarpnęliśmy się na badania lekarskie, w poniedziałek raniutko wyprawiliśmy się do Queenstown, gdzie nas prześwietlili i pobrali nam całe mnóstwo krwi - wyniki i wizyta u lekarza w następny poniedziałek.
A na koniec super wiadomość: Kylie i Robert biorą ślub! Planowali to już od dawna, ale jakoś zawsze coś im stawało na drodze, ale tym razem wygląda na to, że wszystko dojdzie do skutku i to już nie długo - 23. kwietnia :) Bardzo się cieszymy, bo my też zostaliśmy zaproszeni (oni naprawdę nie chcą nas wypuścić z tego południa ;)) - mamy tylko nadzieje, że pogoda wytrzyma i będzie jeszcze ciepło, bo w planach jest garden party :)

Pozdrawiamy!
K&iG.

PO-TRZĘSIENIOWO I LOKALNIE

2011-02-24T22:32:00.009+01:00

Trzęsienie ziemi w Christchurch nadal pozostaje tematem numer jeden na naszym końcu świata - to już czwarty dzień i choć akcje ratownicze nie ustają, szanse na odnalezienie kogoś żywego maleją z minuty na minutę :( Jak do tej pory potwierdzono śmierć 96 osób, ale niestety ponad 200 nadal uważa się za zaginione, więc prawdopodobnie liczba ofiar wzrośnie do 300. Wczoraj podali też nazwiska 4 zidentyfikowanych już ofiar i wśród nich była dwójka niemowląt - dziewięcio- i pięciomiesięczne :( Bardzo to wszystko przygnębiające, ale muszę przyznać, że zorganizowanie ludzi i ich chęć pomocy robią wrażenie. W ciągu 48 godzin ruszyła do akcji grupa tysiąca studentów, którzy za darmo oferują swoją pomoc w odgruzowywaniu domów, ludzie, których domy przetrwały oferują nocleg u siebie dla tych bezdomnych, ci, którzy mają dostęp do wody (z którą teraz naprawdę kiepsko), wieszają przy domach tabliczki z napisem 'darmowa woda', żeby każdy kto potrzebuje miał do niej dostęp. Z różnych części kraju przyjeżdżają ludzie, rozkładają namioty na obrzeżach miasta i gotują dla potrzebujących. Farmerzy z różnych wiosek zajmują się farmami tych poszkodowanych, co często wiąże się z pracą 24 godziny na dobę, bo wydojenie swoich własnych 500 krów i jeszcze czyichś 500, przeganianie owiec i jeleni plus dojazdy robią swoje. A prezydent Christchurch, Bob Parker zrobił na nas, Polakach, chyba największe wrażenie - z dwoma czy trzema połamanymi żebrami, śpi po kilka godzin na dobę, nadzoruje wszystkie akcje, co kilka godzin wydaje oświadczenia z przebiegu akcji ratunkowej, ma czas dla prasy, dla poszkodowanych i dla ratowników - i nie narzeka na nic.

U nas natomiast życie płynie swoim, spokojnym torem, w dalszym ciągu pomagamy naszym gospodarzom przy domu i zagrodzie ;) Chłopcy obecnie są na etapie malowania dwóch wielkich stodół - jak wczoraj policzyli, dach tej mniejszej ma 120 metrów kwadratowych, większa jeszcze nie ruszona. My z Ewą coraz więcej czasu spędzamy na farmie Nokomai, gdzie Kylie pracuje przy domkach gościnnych, wynajmowanych bogatym Amerykanom. Ponieważ bez wizy nie możemy dostawać pieniędzy za naszą pracę, ze strony właścicielki Nokomai padł pomysł zafundowania nam wycieczki helikopterem - bo mają tam takowe i kosztuje to jakieś niewiarygodne pieniądze, które chyba tylko bogaci Amerykanie są skłonni płacić - nie muszę chyba pisać, że ten pomysł bardzo przypadł nam do gustu :) Tym bardziej, że wczoraj dowiedzieliśmy się, że komplet badań lekarskich, które musimy zrobić do naszego Working Holiday, wyniesie nas jedyne 444 dolary od osoby :/ więc o helikopterze w cenie standardowej możemy zapomnieć.
I narazie to tyle nowości, jeszcze kilka zdjęć pokazujących uroki naszego życia :)

chłopcy, chcąc poprawić jakość naszego życia, próbują wyszukać trzeci kanał telewizji - tzn Kuba szuka, Ignac nawiguje ;)

Widoki na trasie Lumsden - Athol, do Lumsden jeździmy zatankować samochód, bo tam jest stacja, to jest jakieś 30 km od nas :)

stoimy w korku za owcami i wyprzedzamy owce :)

Ewcia na farmie :)

koniki w płaszczykach

Pozdrawiamy!
K&iG.

P.S. Jutro w Garston, wiosce obok, będzie coroczny, już setny, pokaz wyczynów psów pasterskich - bierzemy wolne i jedziemy podziwiać :)

U NAS WSZYSTKO DOBRZE

2011-02-22T04:23:00.000+01:00

Co za ironia, nasz ostatni wpis jest o Christchurch, czesci z tych budynkow, ktore widzieliscie na zdjeciach juz nie ma... Dzis w poludnie naszego czasu bylo duze trzesienie ziemi w Christchurch, duzo osob zginelo, wiele budynkow jest kompletnie zniszczonych.

Z nami wszystko dobrze, nawet nie poczulismy wstrzasow (wybaczcie brak polskich liter, ale korzystam z innego komputera)

Pewnie gdyby nie to, ze jeszcze kilka dni temu bylismy tam i mamy zdjecia budynkow, ktore rozpadly sie jak domki z kart, nie ruszyloby nas to tak...

pozdrawiamy!
K&iG

JESZCZE O CHRISTCHURCH

2011-02-19T23:32:00.019+01:00

Wpis o ludziach zamieścimy już niedługo, ale chcielibyśmy móc dołączyć do niego portrety tych ludzi, a jak wiecie namówienie kogoś do pozowania do zdjęcia nie zawsze jest takie łatwe :)

Więc jeszcze małe uzupełnienie naszej opowieści o Christchurch. Jak już pisałam, to największe miasto Południowej Wyspy - 340 000 mieszkańców. Atmosferę określiłabym jako europejsko - brytyjską (bez urazy dla Brytanii, to też Europa, ale...:). Murowane budynki jak w przeciętnym Angielskim miasteczku, elitarna szkoła dla chłopców, którzy po zajęciach paradują po ulicach w swoich śmiesznych pasiastych, czarno białych marynarkach i krawatach.
Europejski akcent to Rynek. Nie za duży, ale mieści tłumek turystów, ulicznych grajków i czarodzieja (o tym za chwilę), kilka budek z jedzeniem na wynos, no i katedrę.

rynek ChCh kwiatowe 'rzeźby' zwierząt

Od połowy lutego do połowy marca w mieście organizowany jest festiwal kwiatów - w katedrze. Za pięć dolarów można kupić sobie bilet wstępu i obejrzeć przeróżne cuda i kompozycje ze świeżych kwiatów - codziennie uzupełniane.

kwiatowy dywan i kompozycja pt. 'tęcza' - były też 'cztery pory roku', 'deszcz', 'słońce', co się komu zamarzy ;)

Na Rynku można też w określonych godzinach spotkać Oficjalnego Czarodzieja Christchurch. To starszy gość, który przyjechał z Australii wiele lat temu i codziennie wygłasza na rynku przemowy, mające na celu oświecić ród ludzki. My akurat trafiliśmy na wywód o wyższości mężczyzn nad kobietami - z przyczyn oczywistych nie słuchaliśmy, tylko zrobiliśmy kilka zdjęć i poszliśmy dalej :) Czarodziej sam nadał sobie ten tytuł i podobno notorycznie nie chce uczestniczyć w powszechnym spisie ludności, który organizowany jest tu co pięć lat. Zazwyczaj nie można go wtedy zastać w domu, a potem tłumaczy, że właśnie ćwiczył znikanie i na chwilę się zdematerializował. Interesująca postać ;)

Spędziliśmy też sporo czasu w muzeum sztuki współczesnej, gdzie można zobaczyć obrazy, rzeźby, ale też niesamowite instalacje elektryczno - mechaniczne, głównie artystów nowozelandzkich, ale były też dzieła Włochów czy Holendrów. Niestety, w środku nie wolno robić zdjęć, mam tylko to jedno zrobione z przyczajki - schody do nieba :)

schody do nieba i rzeźby przed muzeum, tytuł 'sens podróżowania' - te metalowe żagle co miesiąc zmieniają swój układ.

Na koniec wizyty przespacerowaliśmy się po ogrodzie botanicznym, który jest tak ogromny, że spokojnie można w nim zabłądzić. Myślę, że w ciągu spędzonej tam godziny, udało nam się zobaczyć może połowę rosnących drzew i kwiatów. Hm...niby super, ale mimo wszystko rośliny rosnące w Nowej Zelandii 'na dziko' robią na mnie większe wrażenie, niż te równe grządki :)

wszędzie róże i wieeeeelkie drzewa

A na koniec jeszcze kilka zdjęć luzem:

turystyczny tramwaj i gadające ławki - człowiek siadał, a ławka czytała książkę tak długo, jak długo się siedziało - każde siedzenie inny fragment, tylko nigdzie nie było tytułu...

cień naszej gondolki i mój ulubiony aspekt Nowej Zelandii - pojechane znaki drogowe - tym razem 'króliczek na pasach' :)

Wczoraj wróciliśmy do Athol, z pewną ulgą przyjmując spokój i ogromną przestrzeń tego miejsca - zdążyliśmy się już odzwyczaić od gwaru miasta, więc nasza wyprawa, choć bardzo przyjemna, była też nieco męcząca :)

Pozdrawiamy z oazy ciszy i spokoju :)
K&iG.

ZŁOTO, WIELORYBY I DELFINY

2011-02-18T11:46:00.025+01:00

Południowa wyspa jest fascynująca. Wyjechliaśmy z Athol w poniedziałek i w ciągu pięciu dni obejrzeliśmy urzekające krajobrazy, zobaczyliśmy niesamowite rzeczy i poznaliśmy bardzo ciekawych ludzi. Żeby za bardzo nie mieszać, ten wpis będzie poświęcony miejscom, a następny ludziom i naszej przygodzie z couchsurfingiem.
Nasz pierwszy nocleg zaplanowany był w Otematata, małym miasteczku położonym pośród jezior i gór, na których podobno zimą można nieźle poszaleć. Już sama droga na miejsce była niezłą pożywką dla oczu - wzgórza, przełęcze, majaczące w oddali ośnieżone szczyty i oczywiście prawie zero samochodów na trasie.

najprawdopodobniej Mt Cook w oddali

Po drodze zawitaliśmy do Arrowtown, miejsca określanego przez niektórych mianem najładniejszego nowozelandzkiego miasteczka. W XVI wieku, odkryto tu żyły złota, co przyciągnęło w te okolice poszukiwaczy z różnych stron kraju, ale także i z Azji - do dziś można obejrzeć położoną na uboczu chińską osadę, z opustoszałymi już, malutkimi domkami poszukiwaczy złota. Zresztą, całe Arrowtown wygląda trochę, jakby się zatrzymało w czasie - klimatyczne budynki jak z filmów, małe kafejki i sklepiki, w których oczywiście można kupić wyroby ze złota, choć złota już dawno się tam nie wydobywa. Jest też muzeum z wystawą o poszukiwaczach złota i plakat z namalowanymi poszukiwaczami i otworami na twarz, żeby ustawić się z tyłu in zrobić sobie zdjęcie. Totalny klimat Dzikiego Zachodu - urokliwy, ale pojechaliśmy dalej :)

Arrowtown, miasteczko i sklep ze słodyczami

Po drodze zatrzymaliśmy się, żeby zobaczyć most, z którego można skoczyć na bungy - mnóstwo turystów, średnio co dwie minuty ktoś skacze te czterdzieści trzy metry w dół, krzycząc w niebogłosy. Ewa i Kuba poczuli zew chwili i też skoczyli, we dwójkę. Heh, może przy następnej okazji też się z Ignacem zdecydujemy ;)
Ponieważ nie spieszyliśmy się zbyt po drodze (jak zazwyczaj), zatrzymując się co i raz to, żeby zrobić kilka zdjęć, na miejsce dojechaliśmy dość późno.

zdjęcia z trasy

mijana po drodze Omarama - plan miasta. Całego ;)

Nasi gospodarze, Nathan i Hannah zaproponowali nam więc tylko szybką wycieczkę do pobliskiej zapory, gdzie po niedawnych ulewach właśnie spuszczają wodę z jeziora - rzeczywiście, kłębiąca się i pieniąca woda i jeszcze ten huk, robią niesamowite wrażenie.

tama i woda

Z Otematata ruszyliśmy dalej na północ, szukając pierwszego większego miasteczka, żeby korzystając z internetu, złożyć nasze aplikacje Working Holiday. Znaleźliśmy to, czego potrzebowaliśmy, czyli publiczną bibliotekę, w Twizel. Biblioteki w tym kraju mają zawsze bezprzewodowy dostęp do internetu i bardzo miłych pracowników, którzy nigdy nie mają nic na przeciwko naszej obecności - wręcz przeciwnie - pytają, czy nie potrzebujemy podpiąć naszych laptopów do prądu, a kiedy wychodzimy, mówią 'dziękuję i do zobaczenia' :)
Wypełnianie formularzy zajęło nam dłuższą chwilę i, jak to zazwyczaj bywa z dokumentami i urzędami, przyspieszyło nam tętno. Co pisać, jak to wypełniać, jaki adres podać, czy pisać o naszym programie helpX, czy lepiej nie - na szczęście już mamy to za sobą, nasze aplikacje czekają na rozpatrzenie, musimy tylko jeszcze dosłać im zwykłą pocztą rentgen płuc (bo Polska nadal jest na liście krajów zagrożonych gruźlicą) i co ma być to będzie.
Z poczuciem załatwienia ważnej sprawy dotarliśmy do naszego kolejnego noclegu - przy Christchurch, niedaleko miejscowości Little River, gdzie zatrzymaliśmy się u Matta. Matt ma czterdzieści dwa lata i jego dom jest położony w absolutnie fantastycznym miejscu, nad jeziorem i oceanem. I z górami przed oknami :)

widoki z domu Matta

Nazajutrz wyruszyliśmy do Christchurch - największego miasta na wyspie. ChCh, jak je w skrócie nazywają Nowozelandczycy, jest bardzo Europejskie z wyglądu. Są tramwaje i jest rynek i katedra. Tramwaje właściwie tylko dla turystów, można kupić bilet i objechać całe centrum miasta, a miły pan konduktor objaśnia, co widać dokoła. Pojeździliśmy więc, jak na turystów przystało, a do biletu tramwajowego dokupiliśmy sobie jeszcze bilet na wjazd gondolą, żeby móc podziwiać panoramę Christchurch, oraz (!!!) zaklepaliśmy sobie miejsca na następny dzień na Whale Watch - rejs stateczkiem i oglądanie wielorybów. Na rejs trzeba było dojechać jakieś trzy godziny, do miejscowości Kaikoura, wiedząc więc, że rano nie będziemy mieli już czasu na zwiedzanie, przyspieszyliśmy kroku i odwiedziliśmy muzeum sztuki współczesnej i wielgachny ogród botaniczny, a potem wyjechaliśmy gondolą na sam szczyt pobliskiej góry - ChCh i okolice w świetle zachodzącego słońca prezentowały się zacnie :)

tramwaj turystyczny i Oficjalny czarodziej Christchurch

lunch pod pomnikiem i katedra

widok z górnej stacji gondoli

Następnego dnia zebraliśmy się koło dziewiątej, więc jak na nas naprawdę wcześnie i wyruszyliśmy w stronę wielorybów :) Zastanawialiśmy się jak to wszystko będzie wyglądało, jak duży będzie taki wieloryb i właściwie, czy w o ogóle go zobaczymy, wprawdzie firma gwarantuje zwrot 80% kwoty biletu, jeśli nie uda się zobaczyć zwierza, no ale to przecież nawet nie o te pieniądze chodzi. Tylko o wielkiego, szarego wieloryba. Z ogonem i fontanną na czubku głowy. I wiecie co? Zobaczyliśmy trzy wieloryby :) Najpierw wypłynęliśmy nad podwodny 'kanion' o głębokości ponad kilometr i panowie kapitanowie zapuścili podwodny mikrofon, żeby posłuchać, gdzie one sobie siedzą i żeby popłynąć w ich stronę. Wszystkie znaleźli całkiem szybko - wiadomo, przy kilku kursach dziennie, mają w tym niezłą wprawę.
Oczywiście, jak w tym wierszyku o Panu Maluśkiewiczu, najpierw zobaczyliśmy tylko czubek jego nosa, a właściwie czoła. Taka szara wysepka, z której raz na czas tryska w niebo fontanna morskiej wody. Wieloryby raz na godzinę, na dziesięć minut wypływają tuż pod powierzchnię wody, żeby się napowietrzyć, a potem znów wracają na dół - z zawrotną prędkością 200 metrów na minutę. I to właśnie ten moment, kiedy on 'zabiera się' spowrotem na dół, jest najbardziej spektakularny, bo wygina całe ciało i wynurza spod wody swój wielki ogon, żeby zanurkować. Z boku to może wyglądać dosyć komicznie, tłumek ludzi na łódce, czekający w napięciu z aparatami przez dziesięć minut, żeby zobaczyć kilkosekundowe machnięcie ogonem - ale każdego będę zachęcać do bycia komicznym w taki sposób, jeśli tylko ma możliwość - wieloryb na wyciągnięcie ręki, to przeżycie, które trudno opisać słowami :)

pan Wieloryb :)

Kolejne dwa wieloryby prezentowały się równie okazałe, a na sam koniec wyprawy zatrzymaliśmy się, żeby zobaczyć delfiny. To było coś! Wyskoki, salta, radość, niezależność...ach, nabraliśmy ochoty na pływanie z delfinami, które jest tu dosyć popularne :) w trakcie naszej następnej wyprawy to będzie nasz punkt obowiązkowy :)

sama radość :)

....a teraz kładziemy się już spać, po kolejnym zaskakującym wieczorze couchsurfingowym, połączonym z muzyką na żywo i uczeniu nas pieśni maoryskich - ale o tym w następnym wpisie :)
Pozdrawiamy i dobranoc!
K&iG.

FARMERSKO FILMIKOWO

2011-02-12T22:21:00.005+01:00

Niestety urządzenia elektroniczne mnie nie kochają - a to kamerka w laptopie się psuje, a to mikrofonik w aparacie wysiada....no i właśnie ten mikrofonik sprawił, że filmiki, które nagrałam, są bez dźwięku. Ale zamieszczam je tak czy siak (proszę nie regulować odbiorników - dźwięku brak ;)), żeby pokazać, jak nam tutaj płyną dni na farmie - każdy dzień jest przygodą :)

próbujemy złapać kurę :)

profesjonalne przeganianie owiec

przeganianie owiec w naszym wydaniu ;)

Cóż, dopiero uczymy się, jak być farmerami...
Jutro raniutko ruszamy na naszą tygodniową wyprawę - w pierwszej kolejności do Christchurch.
Pozdrawiamy!
K&iG.

iGnac: PS w końcu udało mi się przygotować zdjęcia na pasek u góry, jeszcze nie wszystkie, ale już prawie jestem na bieżąco. Udało mi się też większą część podpisać, choć nie zawsze elokwentnie:-)